Ks. dr Piotr Greger
biskupem pomocniczym diecezji bielsko-żywieckiej

Data 2011/10/22 12:00:00

N.1436/11

KOMUNIKAT

Ojciec Święty Benedykt XVI mianował ks. dr. Piotra Gregera, zastępcę dyrektora Instytutu Teologicznego im. Św. Jana Kantego w Bielsku-Białej, biskupem pomocniczym diecezji bielsko-żywieckiej, przydzielając mu stolicę tytularną Assava.

Warszawa, 22 października 2011 r.

(+) Celestino Migliore, Nuncjusz Apostolski

Ks. dr Piotr Greger
Urodzony 28 marca 1964 roku w Tychach, s. Wilhelma i Elżbiety zd. Hellmann. Pochodzi z parafii Matki Boskiej Fatimskiej w Mysłowicach Wesołej. W roku 1971 rozpoczął naukę w szkole Podstawowej nr 2 w Wesołej, a następnie w Liceum Ogólno-kształcącym im. Tadeusza Kościuszki w Mysłowicach, gdzie w roku 1983 zdał egzamin maturalny. Następnie studiował (1983-1989) w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Katowicach. Wyświęcony na prezbitera 13 maja 1989 roku w katedrze Chrystusa Króla w Katowicach przez biskupa Damiana Zimonia. W 1989 roku uzyskał stopień magistra teologii, w 1992 roku - licencjata teologii, a w 2000 - doktora teologii z zakresu liturgiki.
Po święceniach prezbiteratu, w okresie wakacyjnym 1989 roku podejmuje posługę duszpasterską w parafii Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Mysłowicach Ławkach oraz parafii Męczeństwa św. Jana Chrzciciela w Rudzie Śląskiej Goduli. Z dniem 31 sierpnia 1989 rozpoczyna sześcioletnią pracę wikariusza w parafii Jezusa Chrystusa Odkupiciela Człowieka w Bielsku-Białej. W roku 1995 zostaje zwolniony z obowiązków duszpasterskich i zajmuje się pracą naukową, mieszka i pomaga w parafii Świętego Pawła Apostoła w Bielsku-Białej. W 1996 r. mianowany sekretarzem Instytutu Teologicznego im. Św. Jana Kantego w Bielsku-Białej, a w 2002 roku jego wicedyrektorem. Jednocześnie podejmuje zajęcia jako wykładowca Liturgiki oraz Sakramentologii ogólnej. Od roku akademickiego 2001/2002 podjął zajęcia zlecone w Filii Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie (Liturgika, Duszpasterstwo dzieci i młodzieży, Hermeneutyka teologiczna) na studiach dziennych i zaocznych.
Jest przewodniczącym Diecezjalnej Komisji Liturgicznej, diecezjalnym duszpasterzem nauczycieli, redaktorem "Kalendarza Liturgicznego diecezji bielsko-żywieckiej", członkiem Rady Kapłańskiej (od roku 2004), oznaczony godnością kanonika (R.M.).
Autor książki "Percepcja obrzędów pokuty w Polsce. Studium liturgiczno-duszpasterskie" oraz 29 artykułów naukowych. Jest również promotorem 18 prac magisterskich oraz recenzentem publikacji wydawanych przez Kurię Diecezjalną.

W dniu 22 października 2011 roku papież Benedykt XVI mianował Księdza Doktora biskupem pomocniczym diecezji bielsko-żywieckiej, przydzielając stolicę tytularną Assava.
Święcenia biskupie odbyły się w katedrze w Bielsku-Białej 27 listopada 2011, w pierwszą Niedzielę Adwentu, na początku nowego roku kościelnego, o godz. 11.00.


Eucharystii z udzieleniem święceń biskupich przewodniczył metropolita krakowski kard. Stanisław Dziwisz. Współkonsekratorami byli nuncjusz apostolski w Polsce abp Celestino Migliore oraz ordynariusz bielsko-żywiecki bp Tadeusz Rakoczy. Elementem liturgii święceń biskupich jest namaszczenie głowy oraz przekazanie księgi Ewangelii i biskupich insygniów.
Na uroczystości zostali zaproszeni wszyscy biskupi katoliccy z Polski, łącznie z biskupem greckokatolickim, a także ordynariusze sąsiadujących z diecezją bielsko-żywiecką jednostek administracyjnych Kościoła na Słowacji i w Czechach: diecezji żylińskiej i opawsko-ostrawskiej.
 
Wdzięczni za wieloletnią posługę w naszej Parafii, Ks. Bpa Nominata otaczamy naszą serdeczną modlitwą i życzliwością!!!
     
Herb mimo swojego militarnego i świeckiego charakteru dosyć wcześnie, bo już w XIII w. został przyjęty przez dostojników kościelnych, jako znak posiadanej władzy lub pełnionego urzędu. Przyjęcie herbu wynikało przede wszystkim z przesłanek praktycznych. Reprezentowanie władzy na zewnątrz, wymagało wykorzystania wszystkich dostępnych środków wyrazu: gestu, słowa oraz obrazu. Także dziś herb jest umieszczany na budynkach kościelnych, przedmiotach, sprzętach liturgicznych, polu pieczęci itp. - pełni więc funkcję rozpoznawczą, informacyjną, reprezentacyjną, wreszcie prestiżową. Heraldyka kościelna wypracowała własne zasady tworzenia herbu, którymi rządzą powszechnie uznawane prawa heraldyczne. Pierwotnie duchowni używali własnych herbów rodowych, natomiast obecnie powszechnie przyjęto zasadę umieszczania w herbie biskupim odniesień do programu posługi pasterskiej nowego biskupa.
Herb biskupa składa się z umieszczonego nad tarczą kapelusza rangowego z określoną ilością chwostów, który wywodzi się z kapelusza pielgrzymiego i przypomina o wędrówce do niebieskiej ojczyzny. Biskupi w odróżnieniu od kardynałów, którym przysługuje kolor czerwony, używają kapelusza zielonego. Barwa zielona symbolizuje dobrych pasterzy, którzy wiodą powierzoną im owczarnię na zielone pastwiska oraz stanowi metaforę głoszonej przez nich nie skażonej doktryny wiary (por. Ps 23, 2). Kapelusz w herbie biskupa po obu stronach tarczy posiada sześć chwostów, które wiszą w trzech rzędach na sznurze przewleczonym przez rondo kapelusza i zakończonym jednym chwostem, umieszczonym nad rondem. Za tarczą herbową widnieje ustawiony pionowo krzyż, nawiązujący do krzyża procesyjnego, który już od V w. był noszony przed osobą papieża i legatów papieskich. Ma on przypominać biskupowi, że jego władza pochodzi od Chrystusa, czyli ma charakter służebny. Zasadniczą częścią herbu jest godło umieszczone na tarczy oraz znajdująca się poniżej na szarfie dewiza. Kluczem do zrozumienia treści ideowych zawartych na tarczy herbowej jest przyjęte przez ks. bpa Piotra Gregera zawołanie biskupie IN SERVITIO REDEMPTORI (W służbie Odkupicielowi). Jest to herb donacyjny, czyli bardzo ściśle związany z heraldyką papieską. Biskup Piotr chcąc wyrazić szczególną wdzięczność oraz cześć dla Bł. papieża Jana Pawła II, przyjął jego herb do swojej tarczy, umieszczając go w całości w pierwszym jej polu. W ten sposób został podkreślony szczególny związek z Bł. Janem Pawłem II, w którego pierwsze liturgiczne wspomnienie została ogłoszona nominacja papieska na biskupa pomocniczego diecezji bielsko-żywieckiej, pragnienie realizacji swojej posługi biskupiej na wzór Błogosławionego Papieża-Polaka oraz przywołanie szczególnych związków Ojca św. Jana Pawła n z naszą diecezją, co znalazło swoją kulminację w Jego pielgrzymce do Skoczowa, Bielska-Białej i Żywca dnia 22 maja 1995 roku. Równocześnie pole z herbem Bł. Jana Pawła II ilustruje biskupią dewizę, przypominając nauczanie Soboru Watykańskiego n o Chrystusie jako Odkupicielu oraz rozwinięcie soborowego nauczania zawartego przez Jana Pawła II w swojej pierwszej, programowej encyklice Redemptor hominis (Odkupiciel człowieka) z dnia 4 marca 1979 roku. Złoty krzyż w błękitnym polu to symbol odkupienia Wszechświata przez Chrystusa, natomiast złota litera M odnosi się do Maryi, Matki Chrystusa i Matki Kościoła. Jest to także odniesienie do elementów maryjnych, mających swoje miejsce w rozpoczynającej się posłudze biskupiej, zwłaszcza związanych z orędziem fatimskim, bardzo bliskim sercu nowego Biskupa. W drugiej części tarczy, umieszczono w czerwonym polu ściętą głowę św. Jana Chrzciciela na misie (por. Mt 14, 1-12). Czerwień jest symbolem męczeńskiej krwi oraz ofiary z życia jaką złożył św. Jan Chrzciciel służąc Odkupicielowi, wzywając do pokuty i nawrócenia, które są skutkiem zbawczej misji Tego, którego wskazał ludowi nad wodami Jordanu - naszego Pana Jezusa Chrystusa. W ten sposób Biskup Piotr nawiązał także do swojego rodzinnego miasta, jakim są Mysłowice, które na mocy bulli papieskiej Jana Pawła II z 2000 roku otrzymały św. Jana Chrzciciela jako swego szczególnego patrona, co przypomina także głowa Świętego w herbie miasta. Wreszcie w trzeciej części tarczy, na złotym polu, znalazł się kosz z pięcioma chlebami i dwie ryby, odnoszące się do opisu cudownego rozmnożenia chleba i zapowiedzi Eucharystii (por. Mt 14, 13-21). Kolor złoty symbolizuje świętość i Boże źródło sakramentów, a układ graficzny kosza z chlebami i dwoma rybami, został zaczerpnięty z wczesnochrześcijańskiego malowidła z początku In w., znajdującego się w katakumbach św. Kaliksta w Rzymie. Jest to bezpośrednie wskazanie na świętą liturgię, jako przestrzeni w której dostępujemy owoców Odkupienia, a przede wszystkim na Eucharystię, dającą pokarm na życie wieczne. To również pragnienie realizowania przez nowego Biskupa polecenia, z jakim skierował się do apostołów Chrystus Pan, mówiąc im przed cudownym rozmnożeniem chleba "Wy dajcie im jeść!" (por. Mt 14,16), a także Jezusowe zapewnienie Szymona Piotra: "Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił" (Łk 5,10).
     
Jako młody kapłan  Z papieżem Janem Pawłem II  Z papieżem Benedyktem XVI  Z papieżem Franciszkiem  Jako dziecko w otoczeniu najbliższej rodziny 


Ten artykuł pochodzi ze strony:
http://www.pawelbielsko.pl