ROK WIARY
11.10.2012 - 24.11.2013

Data 2012/12/16 22:30:00 | Temat: Rok Wiary - OTWARCIE - ODPUSTY

Pomoce do przeżycia Roku Wiary (na podstawie www.rokwiary.diecezja.pl):

Pomoce do przeżycia 10 tygodnia Roku Wiary (16-22.12.2012)!

     

Celebracja w domu i w kościele


Myśli do medytacji, rozmowy
1. W kolejnym tygodniu powracamy do trudnej umiejętności celebrowania wiary w sakramentach. Rozważamy tajemnicę sakramentu małżeństwa, stawiając sobie pytanie, co mówi nam wiara o obecności i działaniu Boga w tym sakramencie oraz jak te prawdy, odkryte dzięki wierze, przeżyć na sposób celebracji. Zwracamy się gorąco do wszystkich małżonków, którzy prawdziwie wierzą, że w chwili zawarcia tego świętego związku w nowy sposób w ich życie wszedł Chrystus i jest z nimi każdego dnia, aby o tym przeżyciu zaświadczyli wobec tych, którzy w to nie wierzą lub o tym nie myślą.
2. To świadectwo wyraża się w różny sposób. Dziś mówimy o świadectwie właściwym dla celebracji, a więc wydarzenia świątecznego, niezwykłego, odmiennego od tego, co jest świadectwem codziennym, wyrażonym w trudzie pracy, w niesionym krzyżu, w trosce o siebie i innych. Uczymy się również odważniej i czytelniej świadczyć o swojej wierze wtedy, gdy gromadzimy się na modlitwę i celebrujemy sakramenty święte. Wprawdzie sama modlitwa, a także przystępowanie do spowiedzi i udział we Mszy Świętej jest już świadectwem wiary w Boga, obecnego w celebracjach liturgicznych, ale nie każdy mąż i nie każda żona potrafią te prawdę o obecności Pana przeżywać na co dzień w swoim małżeństwie.
3. Celebracje mogą mieć bardziej uroczysty lub też skromniejszy charakter. Nadchodzący czas tak bardzo związany jest z życiem małżeńskim i rodzinnym, że właśnie w tych dniach i tygodniach przeżywamy najbardziej uroczyste wydarzenia, wyrażające wiarę w to, że Chrystus wszedł w życie rodzinne i w nim pozostał. Wśród tych przeżyć chcemy wyróżnić dwa. Pierwsze z nich to rodzinna celebracja Wigilii Bożego Narodzenia, a drugie to celebrowane we wspólnocie wierzących święta Świętej Rodziny z Nazaretu. Popatrzmy krótko na te dwa wydarzenia z perspektywy Roku Wiary.
4. Chrześcijańskie rodziny mają swoje tradycje, określające sposób przeżywania wieczerzy wigilijnej. Ważnym elementem tych przeżyć jest modlitwa z odczytaniem ewangelicznego opisu o narodzeniu Chrystusa, łamanie się opłatkiem, spożycie wieczerzy złożonej ze szczególnych dań, a także śpiew kolęd. Czy w tym roku ta rodzinna celebracja może zostać wzbogacona czymś jeszcze? Odpowiedź na to pytanie jest związana z refleksją na temat wiary. Nawet bardzo piękny rytuał rodzinny może zostać spłycony. W takim przypadku członkowie rodziny wyznają wiarę w to, że Pan Jezus narodził się w Betlejem ponad dwa tysiące lat temu, ale nie wierzą, że On się w tym dniu na nowo rodzi w ich rodzinie i pragnie, aby członkowie tej małej wspólnoty zrobili dla Niego jeszcze więcej miejsca w swoich sercach i rytmie życia rodzinnego. Już dziś stawiamy to pytanie o wiarę i do niego będziemy wracać.
5. Przygotowanie rodzinnej celebracji w wigilijny wieczór w gronie rodzinnym łączy się duchowo z parafialnym przygotowywaniem uroczystej celebracji, która będzie przeżywana w Niedzielę Świętej Rodziny. Należy dążyć do tego, aby w Roku Wiary, ta celebracja miała szczególnie uroczysty i wspólnotowy charakter. Powinna zjednoczyć przede wszystkim te rodziny, które mają głęboką wiarę i które mogą o tej wierze zaświadczyć wobec tych, którzy mają słabszą wiarę.
6. Choć szczegółowe propozycje, dotyczące sposobu przeżywania celebracji, będą podane, to jednak już dziś trzeba wszystkim wierzącym w moc i wielkość sakramentu małżeństwa postawić pytanie, w jaki sposób mogą o swojej wierze zaświadczyć. Wspólną sprawą duszpasterzy i wiernych świeckich obdarzonych łaską głębokiej wiary jest to, aby w przygotowanej celebracji pełnym blaskiem zajaśniała tajemnica małżeństwa, która objawia nam wiara.

WYZNANIE WIARY I PROŚBA O JEJ ROZWÓJ

Dziękujemy Ci, Panie, za kolejny tydzień Adwentu, który przygotowuje nas na spotkanie z Tobą. Z tęsknotą oczekujemy na zbawcze wydarzenia, które pozwalasz nam przeżywać w liturgii Kościoła. Ty wiesz, o Panie, że głębia tego przeżycia jest podwójnie zagrożona. Potężna jest siła oddziaływania świata, który odziera Święta z elementów religijnych, zostawiając tylko to, co ziemskie. Świat chciałby świętować, ale bez wspominania o Tobie. On uznaje tylko ziemskie powody radości. Z drugiej strony grozi nam, wierzącym, rutyna i przyzwyczajenie. Spełniamy religijne gesty, wykonujemy dekoracje bożonarodzeniowe, śpiewamy pieśni, ale nie zawsze potrafimy w tych obrzędach przeżyć osobistego spotkania z Tobą. Nie zawsze nasze zdumienie wobec wielkości tajemnicy Wcielenia prowadzi do przemiany serca. Dzieje się tak, gdy nasza wiara staje się powierzchownym przeżywaniem obrzędów, podczas gdy serce jest daleko od Ciebie. Dlatego dziś pragniemy na nowo wyznać wiarę, że Ty przychodzisz i że najważniejszym przeżyciem nadchodzących Świąt jest spotkanie z Tobą, otwarcie serca dla Ciebie i wprowadzenie Cię do naszych domów i naszego życia. Ucisz, o Panie, nasze serca, aby nie były rozproszone. Przyjmij modlitwę, którą każdy z nas do Ciebie zanosi.
Modlitwa w ciszy i słowa: Wierzę, Panie mój, wierzę.
  • Z Ewangelii według św. Łukasza (7,36-50): "Jeden z faryzeuszów zaprosił Jezusa do siebie na posiłek. Wszedł więc do domu faryzeusza i zajął miejsce za stołem. A oto kobieta, która prowadziła w mieście życie grzeszne, dowiedziawszy się, że jest gościem w domu faryzeusza, przyniosła flakonik alabastrowy olejku, i stanąwszy z tyłu u nóg Jego, płacząc, zaczęła łzami oblewać Jego nogi i włosami swej głowy je wycierać. Potem całowała Jego stopy i namaszczała je olejkiem (...). Na to Jezus rzekł do niego: (...) "Odpuszczone są jej liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała. A ten, komu mało się odpuszcza, mało miłuje". Do niej zaś rzekł: "Twoje grzechy są odpuszczone". Na to współbiesiadnicy zaczęli mówić sami do siebie: "Któż On jest, że nawet grzechy odpuszcza?" On zaś rzekł do kobiety: "Twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju!"."
    Uczysz nas, Jezu, że wiara ocaliła tę kobietę. Przypisujesz wierze niezwykłą moc. Ona ocala, ratuje, uzdrawia. Tego ratunku pragniemy szukać dla siebie i dla innych, abyśmy umieli porzucić ścieżki grzechu i potrafili żyć miłością. Dlatego z pokorą wyznajemy naszą wiarę.
    Modlitwa w ciszy i słowa: Wierzę, Panie mój, wierzę.
  • Wsłuchujemy się, Panie, w słowa św. Pawła Apostoła: "Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych - osiągniesz zbawienie. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami - do zbawienia" (Rz 10,9-10). Wierzmy, o Panie, całym naszym sercem i wyznajemy tę wiarę wobec Ciebie i wobec innych ludzi. Przyjmij, Jezu, naszą modlitwę.
    Modlitwa w ciszy i słowa: Wierzę, Panie mój, wierzę.
  • Rozważamy, o Panie, cudowną prawdę o Twojej obecności w życiu małżonków, których obdarowałeś łaską sakramentu małżeństwa. Modlimy się o wiarę dla każdego i każdej z nich, gdyż pośród trudów codziennego życia i wielorakich problemów, którym trzeba stawić czoło, nie zawsze im tej wiary starcza. Razem z nimi wyznajemy, że jesteś z nami każdego dnia i we wszystkich sprawach. Niech nasze wyznanie będzie dla wszystkich umocnieniem i przyczyni się do szerszego otwarcia serca na Twoje przyjście.
    Modlitwa w ciszy i słowa: Wierzę, Panie mój, wierzę.
  • W Wigilię Twego Narodzenia, o Panie, wszystkie rodziny zgromadzą się w swoim gronie, aby przeżywać wieczerzę wigilijną. Niektóre z nich nie mają zwyczaju rodzinnej modlitwy. W gronie domowników nie wyznają ustami swojej wiary. Pomóż im pokonać przeszkody, które ich wstrzymują przed wspólną modlitwą. Daj także całej naszej wspólnocie łaskę dobrego przeżycia świąt Twego Narodzenia i celebracji dziękczynnej za łaskę sakramentu małżeństwa. Prosimy o to jednym słowem: "wierzę". To słowo jest naszą modlitwą. Wierzymy w Ciebie. Wierzymy, że udzielisz nam tych łask.
    Modlitwa w ciszy i słowa: Wierzę, Panie mój, wierzę.
Dziękujemy Ci, Jezu, za dar wiary w Ciebie i za wszystkie łaski, które dzięki niej otrzymaliśmy. Zjednoczeni z Tobą, mocą Twego Ducha, pragniemy wołać do Ojca Niebieskiego, abyśmy umieli korzystać z największych skarbów duchowych, rozlanych w naszych sercach przez sakramenty święte.
Czuwaj nad nami, najlepszy Ojcze, abyśmy żyli jak Twoje dzieci, którymi staliśmy się w sakramencie chrztu, abyśmy działali w mocy Ducha Świętego, którego wylałeś na nas w sakramencie bierzmowania, abyśmy wracali do Ciebie po każdym upadku, przyjmując ofiarowany nam w sakramencie pokuty dar przebaczenia, abyśmy w chorobie umieli korzystać z łaski sakramentu namaszczenia chorych, abyśmy wiernie wypełniali misję, którą nam powierzyłeś w (sakramencie święceń, małżeństwa, w profesji zakonnej, konsekracji...). Naucz nas, najlepszy Ojcze, uczestniczyć w Eucharystii, w której każdy z tych darów odnawiasz, umacniasz i rozwijasz, abyśmy osiągnęli pełnię zjednoczenia z Tobą w Twoim świętym Kościele. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.


Ten artykuł pochodzi ze strony:
http://www.pawelbielsko.pl