ROK WIARY
11.10.2012 - 24.11.2013

Data 2012/12/16 22:30:00 | Temat: Rok Wiary - OTWARCIE - ODPUSTY

Pomoce do przeżycia Roku Wiary (na podstawie www.rokwiary.diecezja.pl):

Pomoce do przeżycia 16 tygodnia Roku Wiary (27.01.-2.02.2013)!

   

SZCZEGÓLNA DROGA POWOŁANIA

Po wyrażeniu wdzięczności Bogu za dar sakramentu małżeństwa i umocnieniu naszej wiary w moc łaski, jaką przez całe życie otrzymują w nim małżonkowie, kierujemy naszą uwagę w stronę innego powołania. Jest nim powołanie do życia konsekrowanego. To także jeden ze skarbów, jakimi Chrystus obdarzył Kościół. Im bardziej doceniamy ten skarb, tym gorliwiej za niego dziękujemy.

Myśli do medytacji, rozmowy

1. W Roku Wiary Ojciec Święty wezwał wierzących, aby gorliwiej celebrowali wiarę w sakramentach. W ciągu ostatnich tygodni staraliśmy się przeżywać tę celebrację w odniesieniu do sakramentu małżeństwa. Dziś rozpoczynamy przygotowanie do kolejnej celebracji. Będziemy wyznawać wiarę i dziękować Bogu za dar życia konsekrowanego. Wprawdzie obrzęd konsekracji nie należy do sakramentów, ale jego skutki są podobne, gdyż w czasie ślubów, które ktoś składa na całe życie, Bóg obdarowuje tych wybranych szczególną łaską. Jest to łaska konsekracji.
2. Wśród wielu dróg powołania, jakie Duch Święty wzbudza w Kościele, istnieje również powołanie do życia konsekrowanego. Różni się ono od powołania małżeńskiego i kapłańskiego. Stanowi szeroki nurt życia w Kościele, którym kroczą poprzez wieki niezliczone rzesze mężczyzn i kobiet. W posynodalnej adhortacji Vita consecrata, o życiu konsekrowanym i jego misji w Kościele i w świecie, Ojciec Święty Jan Paweł II, ukazuje znaczenie tej drogi życia oraz jej różnorodne formy. Zatrzymajmy się dziś przez chwilę przy tych słowach papieża.
3. Na początku wspomnianego dokumentu Ojciec Święty w krótkich słowach wyjaśnia znaczenie tej drogi życia: "Życie konsekrowane, głęboko zakorzenione w przykładzie życia i w nauczaniu Chrystusa Pana, jest darem Boga Ojca udzielonym jego Kościołowi za sprawą Ducha Świętego. Dzięki profesji rad ewangelicznych charakterystyczne przymioty Jezusa - dziewictwo, ubóstwo i posłuszeństwo - stają się w pewien swoisty i trwały sposób Ťwidzialneť w świecie, a spojrzenie wiernych zwraca się ku tajemnicy Królestwa Bożego, które już jest obecne w historii, ale w pełni urzeczywistni się w niebie. W ciągu stuleci nigdy nie zabrakło ludzi, którzy - idąc posłusznie za wezwaniem Ojca i poruszeniami Ducha Świętego - wybrali tę drogę specjalnego naśladowania Chrystusa, aby oddać się Jemu sercem "niepodzielnym" (por. 1 Kor 7,34). Oni także porzucili wszystko jak Apostołowie, aby przebywać z Nim i tak jak On oddać się na służbę Bogu i braciom. W ten sposób przyczynili się do objawienia tajemnicy i misji Kościoła dzięki licznym charyzmatom życia duchowego i apostolskiego, których udzielał im Duch Święty, a w ten sposób wnieśli też wkład w odnowę społeczeństwa" (VC 1).
4. Pierwszą formą życia konsekrowanego, którą papież wymienia, jest życie monastyczne, "które pojawiło się już w początkach chrześcijaństwa i nadal rozkwita w ich krajach, zwłaszcza w łonie Kościołów prawosławnych [...]. W sercu Kościoła i świata klasztory zawsze były i nadal są wymownym znakiem komunii, gościnnym domem dla szukających Boga i spraw duchowych, szkołami wiary i prawdziwymi ośrodkami studiów, dialogu i kultury, które służą budowaniu życia kościelnego i społeczeństwa ziemskiego w oczekiwaniu na nadejście Królestwa niebieskiego" (VC 6).
5. Druga forma oddania się Bogu na tej drodze życia to stan dziewic, pustelników i wdów. Papież pisze: "Radością i nadzieją napawa fakt, że znów rozkwita dziś starożytny stan dziewic Bogu poświęconych, którego istnienie w chrześcijańskich wspólnotach jest poświadczone od czasów apostolskich. Dziewice konsekrowane przez Biskupa łączą się szczególną więzią z Kościołem lokalnym, któremu służą z poświęceniem, chociaż pozostają w świecie. [...] Pustelnicy i pustelnice [...] przez wewnętrzne i zewnętrzne oderwanie od świata świadczą o przemijalności obecnej epoki, a przez post i pokutę ukazują, że nie samym chlebem żyje człowiek [...]. Ostatnio odrodziła się też praktyka konsekracji wdów, znana od czasów apostolskich (por. 1 Tm 5,5. 9-10; 1 Kor 7,8) oraz konsekracja wdowców. Osoby te, składając wieczysty ślub czystości, przeżywanej jako znak Królestwa Bożego, konsekrują swój stan życia, aby poświęcić się modlitwie i służbie Kościołowi".
6. Następne formy życia konsekrowanego, ukazane w adhortacji "Vita consecrata" to instytuty oddane całkowicie kontemplacji, życie konsekrowane oddane dziełom apostolskim, instytuty świeckie oraz stowarzyszenia życia apostolskiego. Oto kilka myśli o każdej z tych wspólnot:
* "Instytuty oddane bez reszty kontemplacji, złożone z kobiet lub mężczyzn, są chwałą Kościoła i źródłem niebieskich łask. Ich członkowie naśladują swoim życiem i misją Chrystusa modlącego się na górze, dają świadectwo panowania Boga nad historią i są zapowiedzią przyszłej chwały" (VC 8);
* "Na Zachodzie rozwinęły się w kolejnych stuleciach liczne inne postaci życia zakonnego, w których niezliczone rzesze ludzi, wyrzekłszy się świata, konsekrowały się Bogu poprzez publiczną profesję rad ewangelicznych, zgodnie z określonym charyzmatem i w ramach trwałej formy życia wspólnego pragnąc na różne sposoby pełnić apostolską służbę dla dobra Ludu Bożego" (VC 9);
* "Duch Święty, przedziwny twórca różnorakich charyzmatów, wzbudził w naszych czasach nowe formy życia konsekrowanego, pragnąc jak gdyby odpowiedzieć zgodnie z opatrznościowym zamysłem na nowe potrzeby, jakie Kościół napotyka dziś w pełnieniu swojej misji w świecie. Przychodzą tu na myśl przede wszystkim Instytuty świeckie, których członkowie pragną przeżywać swoją konsekrację Bogu w świecie poprzez praktykę rad ewangelicznych w kontekście doczesnych struktur, aby w ten sposób być zaczynem mądrości i świadkami łaski w ramach życia kulturalnego, gospodarczego i politycznego. Poprzez syntezę świeckości i konsekracji, która jest ich cechą specyficzną, zamierzają przepajać społeczeństwo nowymi energiami Królestwa Chrystusowego, dążyć do przemiany świata od wewnątrz mocą Błogosławieństw" (VC 10);
* "Na osobną wzmiankę zasługują też Stowarzyszenia życia apostolskiego lub życia wspólnego, męskie i żeńskie, które we właściwy sobie sposób realizują określony cel apostolski lub misyjny. W wielu z nich, wraz ze ślubami uznanymi oficjalnie przez Kościół, w sposób wyraźny podejmowane jest zobowiązanie do praktykowania rad ewangelicznych. Jednak również w tych przypadkach szczególny charakter ich konsekracji odróżnia je od Instytutów zakonnych i Instytutów świeckich" (VC 11).
7. Papież wzywa do dziękczynienia za ten dar powołania, ofiarowany tak wielu osobom: "Wszyscy zdajemy sobie sprawę, jakim bogactwem jest dla wspólnoty kościelnej dar życia konsekrowanego w całej różnorodności jego charyzmatów i instytucji. Razem dziękujemy Bogu za Zakony i Instytuty zakonne, kontemplacyjne lub prowadzące dzieła apostolskie, oraz za Stowarzyszenia życia apostolskiego, za Instytuty świeckie i za inne grupy osób konsekrowanych, jak również za tych wszystkich, którzy w ukryciu swego serca oddają się Bogu poprzez szczególną konsekrację" (VC 2).
Wydaje się słuszne, aby w Roku Wiary każda wspólnota uświadomiła sobie, jak wielkim skarbem jest życie konsekrowane i aby nasze dziękczynienie płynęło z głębi serca.

WYZNANIE WIARY I MODLITWA ZA OSOBY KONSEKROWANE

Śpiew: Hymn na Rok Wiary lub Panie, umocnij wiarę naszą albo inna pieśń o wierze.

Wielbimy Cię, nieskończony i wszechmocny Panie, który zawsze jesteś pośród nas obecny. Wielbimy Cię we wszystkich Twoich darach, a dziś w szczególny sposób wpatrujemy się w piękno powołania do życia konsekrowanego. Ty, mocą swego Ducha, wzbudzasz w sercach wielu swoich uczniów pragnienie pójścia tą drogą. Poprzez śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa jednoczą się one z Tobą i stają się na tym świecie świadkami rzeczywistości nie z tego świata. Swoją posługą wnoszą one niezastąpiony wkład w życie wszystkich wierzących. Wspierają małżonków i kapłanów, służą dziełu wychowania i posługują chorym, prowadzą działalność misyjną i wydawniczą. Widzimy ich wielkie zaangażowanie i dziękujemy Ci za wszelkie dobro, jakie wnoszą w życie świata. Dziś chcemy spojrzeć na ich drogę życia nie tyle przez pryzmat ich zewnętrznej aktywności, lecz lepiej odczytać znak, jakim oni są dla Kościoła przez sam fakt istnienia jako osoby konsekrowane. Pomóż nam, Jezu, lepiej zrozumieć co chcesz nam powiedzieć przez stworzenie w Kościele takiej drogi powołania.

Chwila ciszy, a po niej śpiew: Barka lub inny.
  • Z Ewangelii według św. Łukasza (9,23): "[Jezus] mówił do wszystkich: "Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje!"."
  • Wierzymy, Panie Jezu, że jedyną drogą dojścia do pełnego zjednoczenia z Tobą jest odrzucenie wszystkiego, co temu zjednoczeniu przeszkadza. Mamy się zaprzeć samych siebie i naśladować Cię w całkowitym oddaniu się Ojcu i braciom, aż po krzyż. W ślubach, jakie składają osoby konsekrowane, wskazujesz nam trzy szczególne obszary duchowej walki. W nich najtrudniej zaprzeć się samego siebie i do końca Ciebie naśladować. Jest to sfera ubóstwa, posłuszeństwa i czystości. Dziękujemy ci za świadectwo życia wszystkich, którzy te śluby złożyli i je zachowują. Dziś chcemy wyznać wiarę w to, że każda z tych postaw, w pewien sposób odnosi się do nas wszystkich. Przyjmij, Jezu, nasze wyznanie wiary i umocnij nas na drodze naśladowania Ciebie.
Chwila ciszy, a po niej śpiew: Credo, Domine, credo. Wierzę, Panie mój, wierzę
  • Trudno się wyrzec, o Panie, wszelkiego przywiązania do dóbr tego świata. Nie zawsze udaje się nam osiągnąć pełną wolność wewnętrzną w zdobywaniu i posiadaniu ziemskich wartości. Zbytnio zajęci sprawami materialnymi nie dość mocno wierzymy w Twoje słowa: "Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem oni posiądą ziemię". Nie zawsze też potrafimy wyznać prawdę, że Ty sam, o Jezu, jesteś największym skarbem naszego życia. Dziś chcemy naszą wiarę w Ciebie i Twoje słowa odnowić i indywidualnej modlitwie i wspólnym śpiewie.
Chwila ciszy, a po niej śpiew: Credo, Domine, credo. Wierzę, Panie mój, wierzę
  • Posłuszeństwo, którego znaczenie przypominasz nam przez świadectwo życia osób konsekrowanych, jest nie mniej trudne do realizacji w życiu, niż ubóstwo. Nasza skażona natura chce stawiać własne ja i swoją wolę ponad wszystko. Tak wiele kłótni i sporów rodzi się z tego, że jedna osoba chce narzucić swoją wolę innej. Nie zawsze Cię rozumiemy, o Jezu, gdy mówisz, że Twoim pokarmem jest pełnienie woli Ojca. Dziękując ci za przykład osób, które Cię wiernie naśladują, odnawiamy nasze wyznanie wiary w to, iż tylko droga posłuszeństwa Ojcu, jest drogą do pełni życia.
Chwila ciszy, a po niej śpiew: Credo, Domine, credo. Wierzę, Panie mój, wierzę
  • Wezwałeś, Jezu, niektórych uczniów, aby na swej drodze powołania złożyli ślub czystości. Jest on wyrazem tego, że z ciałem i duszą oddają się tylko Tobie. Ciebie nazywają Oblubieńcem. Nie mają ziemskich oblubieńców ani oblubienic. Swoim świadectwem umacniają wszystkich, aby wytrwali w czystości właściwej dla ich stanu życia. Dziękując Ci, Panie, za ten dar, chcemy wyznać wiarę, że Ty, o Panie, wszystkim dajesz siły do wiernego trwania na drodze czystości.
Chwila ciszy, a po niej śpiew: Credo, Domine, credo. Wierzę, Panie mój, wierzę

Z głęboką wiarą, którą dziś na nowo wyznaliśmy, zwróćmy się do Boga w Trójcy Świętej Jedynego, polecając Mu wszystkie osoby konsekrowane. Jest to modlitwa bł. Jana Pawła II z adhortacji apostolskiej Vita consecrata (nr 111).

Po każdej części chwila ciszy, a potem aklamacja: Bóg jest Miłością, miejcie odwagę żyć dla Miłości.
  • "Ojcze Święty, uświęć swoich synów i córki, którzy konsekrowali się Tobie dla chwały Twojego imienia. Wspomagaj ich swoją mocą, aby mogli świadczyć, że Ty jesteś początkiem wszystkiego, jedynym źródłem miłości i wolności. Dziękujemy Ci za dar życia konsekrowanego, które z wiarą szuka Ciebie, a pełniąc swoją powszechną misję, wzywa wszystkich, aby zmierzali ku Tobie".
  • "Jezu Zbawicielu, Słowo Wcielone, Ty powierzyłeś swoją drogę życia tym, których powołałeś: nadal przyciągaj do siebie ludzi, którzy będą dla współczesnego człowieka świadkami Twojego miłosierdzia, zapowiedzią Twojego powrotu, żywym znakiem dóbr przyszłego zmartwychwstania. Niech żadna próba nie oderwie ich od Twojej miłości!"
  • "Duchu Święty, Miłości rozlana w sercach, który umysłom udzielasz łaski i natchnienia, odwieczne Źródło życia, który doprowadzasz do końca misję Chrystusa przez różnorakie charyzmaty, prosimy Cię za wszystkie osoby konsekrowane. Napełnij ich serca głęboką pewnością, że zostały wybrane, aby kochać, wielbić i służyć. Pozwól im zaznać Twojej przyjaźni, napełnij je Twoją radością i pociechą, pomagaj im przezwyciężać chwile trudności i podnosić się po upadkach, uczyń je odblaskiem Boskiego piękna. Daj im odwagę podejmowania wyzwań naszych czasów i łaskę ukazywania ludziom dobroci i człowieczeństwa Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa". Amen.
Śpiew: Abba, Ojcze .





Ten artykuł pochodzi ze strony:
http://www.pawelbielsko.pl