ROK WIARY
11.10.2012 - 24.11.2013

Data 2012/12/16 22:30:00 | Temat: Rok Wiary - OTWARCIE - ODPUSTY

Pomoce do przeżycia 20 tygodnia Roku Wiary (24.02.- 2.03.2013)!

   

"DUCH PRZEKONUJE ŚWIAT O GRZECHU"

Myśli do medytacji, rozmowy

Przygotowaniem do celebracji dziękczynnej za dar sakramentu pokuty jest zwrócenie się w refleksji i modlitwie na Ducha Świętego, który przekonuje świat o grzechu i otwiera serce człowieka na dar przebaczenia. Poniższe myśli zaczerpnięte są z encykliki Ojca Świętego Jana Pawła II "Dominum et Vivificantem" (nr 27-28.31-32)

"Kiedy Chrystus w czasie mowy pożegnalnej w Wieczerniku zapowiada przyjście Ducha Świętego "za cenę" swego odejścia i obiecuje: "jeżeli odejdę, poślę Go do was", wówczas - w tym właśnie kontekście - dodaje: "On zaś, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie" (J 16,7n.). Ten sam Pocieszyciel i Duch Prawdy, który został przyobiecany jako Ten, który "nauczy" i "przypomni", jako Ten, który "doprowadzi do wszelkiej prawdy" - wedle przytoczonych w tej chwili słów - zostaje zapowiedziany jako Ten, który "przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie". Znamienny wydaje się także kontekst. Chrystus łączy tę zapowiedź Ducha Świętego ze słowami, które wskazują na Jego własne "odejście" przez Krzyż, co więcej, uwydatniają potrzebę takiego "odejścia": "Pożyteczne jest dla was moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was" (J 16,7).
Najbardziej jednak znamienne jest wyjaśnienie, jakie Chrystus sam dołącza do tych trzech słów: grzech, sprawiedliwość, sąd. Mówi bowiem tak: "On (...) przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie. O grzechu - bo nie wierzą we Mnie; o sprawiedliwości zaś - bo idę do Ojca i już Mnie nie ujrzycie; wreszcie o sądzie - bo władca tego świata został osądzony" (J 16,8-11). W myśli Chrystusa grzech, sprawiedliwość, sąd posiadają ściśle określone znaczenie, różne od tego, jakie może bylibyśmy skłonni przypisać tym słowom niezależnie od wyjaśnienia mówiącego. Wyjaśnienie to wskazuje równocześnie, jak wypada rozumieć owo "przekonywanie świata", jakie należy do posłannictwa Ducha Świętego. Ważne jest przy tym zarówno znaczenie poszczególnych słów, jak też ta okoliczność, że, zostały one w wypowiedzi Chrystusa połączone ze sobą.
"Grzech" oznacza w tym tekście niewiarę, z jaką Jezus spotkał się wśród "swoich", poczynając od rodzinnego miasta Nazaretu. Oznacza odrzucenie Jego posłannictwa, które doprowadziło ludzi do wydania na Niego wyroku śmierci. Kiedy z kolei mówi o "sprawiedliwości", Jezus zdaje się mieć na myśli tę ostateczną sprawiedliwość, jaką okaże Mu Ojciec, otaczając Syna swego chwałą zmartwychwstania i wniebowstąpienia: "idę do Ojca". W kontekście tak rozumianego "grzechu" i "sprawiedliwości" - z kolei "sąd" oznacza, że Duch Prawdy będzie wykazywał winę "świata" w skazaniu Jezusa na śmierć krzyżową. Jednakże Chrystus nie przyszedł na świat, aby świat ten tylko sądzić i potępić: przyszedł, ażeby go zbawić (por. J 3,17; 12,47). Przekonywanie o grzechu i sprawiedliwości ma na celu zbawienie świata, zbawienie ludzi. Właśnie to zdaje się uwydatniać stwierdzenie, że "sąd" odnosi się tylko do "władcy tego świata", czyli do szatana - do tego, który od początku wykorzystuje dzieło stworzenia przeciw zbawieniu, przeciw przymierzu i zjednoczeniu człowieka z Bogiem; jest on też "już osądzony" od początku. Jeżeli Duch-Pocieszyciel ma o tym właśnie "sądzie" przekonywać świat, to w tym celu, ażeby kontynuować w nim Chrystusowe dzieło zbawienia.
W dalszym ciągu skoncentrujemy się przede wszystkim na tym posłannictwie Ducha Świętego, jakim jest "przekonywanie świata o grzechu" - musimy jednak równocześnie zachować pełny kontekst tej wypowiedzi z Wieczernika. Duch Święty, który podejmuje od Syna dzieło odkupienia świata, podejmuje przez to samo zadanie zbawczego "przekonywania o grzechu". To przekonywanie pozostaje w stałym odniesieniu do "sprawiedliwości" - czyli do ostatecznego zbawienia w Bogu, do spełnienia ekonomii, której Chrystus ukrzyżowany i uwielbiony jest definitywnym i trwałym centrum. Cała zaś ta zbawcza ekonomia Boża odcina niejako człowieka od "sądu", czyli od potępienia, jakim porażony został grzech szatana, "władcy tego świata", który przez swój grzech stał się "rządcą świata tych ciemności" (por. Ef 6,12). Równocześnie więc, poprzez takie odniesienie do "sądu", otwierają się przed zrozumieniem "grzechu", a także "sprawiedliwości", rozległe horyzonty. Duch Święty, ukazując na gruncie Chrystusowego Krzyża grzech w ekonomii zbawienia (można by powiedzieć: "grzech zbawiony"), pozwala zrozumieć, jak Jego posłannictwo dotyczy również tego grzechu, który już został definitywnie osądzony ("grzech potępiony") [...].
Tak więc, poczynając od świadectwa jerozolimskiej Pięćdziesiątnicy, działanie Ducha Prawdy, który "przekonywa świat o grzechu" odrzucenia Chrystusa, jest w sposób organiczny zespolone z dawaniem świadectwom o tajemnicy paschalnej: o tajemnicy Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego. W takim zaś zespoleniu samo owo "przekonywanie o grzechu" odsłania swój zbawczy wymiar. "Przekonywanie" to bowiem ma na celu nie samo oskarżenie świata ani tym bardziej - jego potępienie. Chrystus nie przyszedł na świat, aby go osądzić i potępić, lecz - by go zbawić (por. J 3,17; 12,47). [...]
W taki sposób "przekonywanie o grzechu" staje się równocześnie przekonywaniem o odpuszczeniu grzechów w mocy Ducha Świętego. Piotr w swoim jerozolimskim przemówieniu nawołuje do nawrócenia się, podobnie jak Jezus nawoływał słuchaczy u początku swej mesjańskiej działalności (por. Mk 1,15). Nawrócenie domaga się przekonania o grzechu, zawiera w sobie wewnętrzny sąd sumienia - a sąd ten, będąc sprawdzianem działania Ducha Prawdy wewnątrz człowieka, równocześnie staje się nowym początkiem obdarowania człowieka łaską i miłością: "Weźmijcie Ducha Świętego!" (J 20,22). Tak więc odnajdujemy w owym "przekonywaniu o grzechu" swoiste obdarowanie: obdarowanie prawdą sumienia i obdarowanie pewnością Odkupienia. Duch Prawdy jest Pocieszycielem. [...]
O tej niewysłowionej prawdzie, jednakże, nie może "przekonać świata": człowieka, sumienia ludzkiego - nikt inny, tylko On: Duch Prawdy Jest to Duch, który "przenika głębokości Boże" (por. 1 Kor 2,10). Wobec tej tajemnicy, jaką jest grzech, "głębokości Boże" muszą zostać przeniknięte niejako do końca. Nie tylko ludzkie sumienie, wewnętrzna tajemnica człowieka - ale także wewnętrzna Tajemnica Boga - "głębokości Boga", co można krótko ująć: do Ojca - w Synu - przez Ducha Świętego. Właśnie Duch Święty je "przenika" i z nich wyprowadza Bożą odpowiedź na ludzki grzech. Ty odpowiedzią zamyka się proces "przekonywania o grzechu", jak o tym świadczy wydarzenie Pięćdziesiątnicy.
Przekonując "świat" o grzechu Golgoty, o śmierci niewinnego Baranka - jak to ma miejsce w dniu Pięćdziesiątnicy - Duch Święty przekonuje zarazem o każdym grzechu, gdziekolwiek i kiedykolwiek popełnionym w dziejach człowieka: ukazuje bowiem jego związek z Krzyżem Chrystusa. "Przekonywanie" - to wykazywanie zła grzechu, każdego grzechu - w relacji do Krzyża Chrystusa. Ukazany w tej relacji grzech, zostaje rozpoznany w pełnej skali zła, jaka jest mu właściwa, zostaje zidentyfikowany w pełnym wymiarze mysterium iniquitatis (por. 2 Tes 2,7), jakie w sobie zawiera i kryje. Tego wymiaru grzechu człowiek nie zna - absolutnie nie zna - poza Krzyżem Chrystusa. Nie może też być o nim "przekonany", jak tylko przez Ducha Świętego: Ducha Prawdy i Pocieszyciela zarazem. Równocześnie bowiem grzech, ukazany w relacji do Krzyża Chrystusa, zostaje zidentyfikowany w pełnym zarazem wymiarze "mysterium pietatis" (por. 1 Tm 3,16), jak to ukazała posynodalna adhortacja apostolska Reconciliatio et paenitentia. Tego wymiaru grzechu człowiek również nie zna - absolutnie nie zna - poza Krzyżem Chrystusa. I o nim również nie może być "przekonany", jak tylko przez Ducha Świętego: Tego, który "przenika głębokości Boże"".

MODLITWA O ŁASKĘ DOBREJ SPOWIEDZI

Prośmy dobrego Boga, którego miłosierdzie jest bez granic, o łaskę dobrej spowiedzi dla wszystkich członków naszej wspólnoty (rodziny).
Po każdym wezwaniu: Okaż nam, Panie, miłosierdzie swoje! lub Duchu Święty, przyjdź!
  • Boże miłosierny, ześlij swego Ducha na tych, którzy nie uznają grzechu. Niech Jego światło rozjaśni ciemności ich umysłu, aby poznali prawdę o grzechu i przyjęli dar przebaczenia.
  • Boże miłosierny, ześlij swego Ducha na tych, którzy nie wierzą w przebaczenie swoich grzechów. Niech Jego miłość napełni ich serca i doprowadzi do tronu Twego miłosierdzia, aby zostali oczyszczeni i zaznali pokoju.
  • Boże miłosierny, ześlij swego Ducha na tych, którzy się źle spowiadają. Niech Jego łaska obdarzy ich szczerym żalem za grzechy i gotowością poprawy, aby przeżyli prawdziwe nawrócenie.
  • Boże miłosierny, ześlij swego Ducha na tych, którzy zaraz po spowiedzi wracają do swoich grzechów. Niech Jego obecność będzie dla nich tarczą obronną przed pokusami, aby wytrwali w wierności Twoim przykazaniom.
  • Boże miłosierny, ześlij swego Ducha na tych, którzy często korzystają z sakramentu pokuty i dzięki niemu nieustannie wzrastają na drodze życia duchowego. Niech świętość staje się coraz bardziej ich udziałem, aby doszli do pełnego zjednoczenia z Tobą.
Można w tych intencjach odmówić cząstkę lub dziesiątkę Różańca. Następnie modlitwa.

Wszechmogący, wieczny Boże, Twój Syn umarł na krzyżu za nasze grzechy i zmartwychwstał dla naszego usprawiedliwienia. Wejrzyj na naszą wspólnotę (parafialną), która pragnie się oczyścić i odnowić w zdrojach miłosierdzia, które wypływają z przebitego boku Jezusa. Udziel dzieciom i rodzicom, mężczyznom i kobietom oraz wszystkim członkom naszej wspólnoty (rodziny) łaski dobrej spowiedzi. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

LITANIA DO NAJDROŻSZEJ KRWI CHRYSTUSA PANA

  • Kyrie, elejson. Christe, elejson. Kyrie, elejson.
  • Chryste, usłysz nas. Chryste, wysłuchaj nas.

  • Ojcze z nieba, Boże,   zmiłuj się nad nami.
  • Synu, Odkupicielu świata, Boże,
  • Duchu Święty, Boże,
  • Święta Trójco, Jedyny Boże,

  • Krwi Chrystusa, Jednorodzonego Syna Ojca Przedwiecznego,   Wybaw nas
  • Krwi Chrystusa, wcielonego Słowa Bożego,
  • Krwi Chrystusa, nowego i wiecznego Przymierza,
  • Krwi Chrystusa, przy konaniu w Ogrójcu spływająca na ziemię,
  • Krwi Chrystusa, tryskająca przy biczowaniu,
  • Krwi Chrystusa, brocząca spod cierniowej korony,
  • Krwi Chrystusa, przelana na krzyżu,
  • Krwi Chrystusa, zapłato naszego zbawienia,
  • Krwi Chrystusa, bez której nie ma przebaczenia,
  • Krwi Chrystusa, która poisz i oczyszczasz dusze w Eucharystii,
  • Krwi Chrystusa, zdroju miłosierdzia,
  • Krwi Chrystusa, zwyciężająca złe duchy,
  • Krwi Chrystusa, męstwo Męczenników,
  • Krwi Chrystusa, mocy Wyznawców,
  • Krwi Chrystusa, rodząca Dziewice,
  • Krwi Chrystusa, ostojo zagrożonych,
  • Krwi Chrystusa, ochłodo pracujących,
  • Krwi Chrystusa, pociecho płaczących,
  • Krwi Chrystusa, nadziejo pokutujących,
  • Krwi Chrystusa, otucho umierających,
  • Krwi Chrystusa, pokoju i słodyczy serc naszych,
  • Krwi Chrystusa, zadatku życia wiecznego,
  • Krwi Chrystusa, wybawienie dusz z otchłani czyśćcowej,
  • Krwi Chrystusa, wszelkiej chwały i czci najgodniejsza,
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam, Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas, Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.


K: Odkupiłeś nas, Panie, Krwią swoją.
W: I uczyniłeś nas Królestwem Boga naszego.

Módlmy się:
Wszechmogący, wieczny Boże, Ty Jednorodzonego Syna swego ustanowiłeś Odkupicielem świata i Krwią Jego dałeś się przebłagać, daj nam, prosimy, godnie czcić zapłatę naszego zbawienia i dzięki niej doznawać obrony od zła doczesnego na ziemi, abyśmy wiekuistym szczęściem radowali się w niebie. Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.



Ten artykuł pochodzi ze strony:
http://www.pawelbielsko.pl