ROK WIARY
11.10.2012 - 24.11.2013

Data 2012/12/16 22:30:00 | Temat: Rok Wiary - OTWARCIE - ODPUSTY

Pomoce do przeżycia 22 tygodnia Roku Wiary (10.03.- 16.03.2013)!

   

"SAKRAMENT ŚWIĘCEŃ"

Myśli do medytacji, rozmowy

Wśród wielu przeżyć ostatnich tygodni Wielkiego Postu dochodzi w tym roku refleksja przygotowująca do dziękczynnej celebracji za trzy sakramenty: święceń, Eucharystii i chrztu. Ponieważ celebracje będą przeżywane w bliskim odstępie czasu, więc i przygotowanie musi uwzględnić wszystkie trzy sakramenty. Rozpoczynamy od modlitwy i medytacji nad sakramentem święceń. Korzystamy, podobnie jak w poprzednich spotkaniach, z bogactwa myśli bł. Jana Pawła II. Poniższy tekst pochodzi z audiencji generalnej, wygłoszonej 31 marca 1993 roku.

"Każdy stopień kapłaństwa - a więc zarówno biskupstwo, jak i prezbiterat - oznacza uczestnictwo w kapłaństwie Chrystusa, który - jak mówi List do Hebrajczyków - jest jedynym "Arcykapłanem" Nowego i Wiecznego Przymierza oraz "ofiarował samego siebie raz na zawsze", a Jego bezcenna ofiara pozostaje niezmienna i stale aktualna w centrum ekonomii zbawienia (por. Hbr 7,24-28). Nie potrzeba już ani też nie może być innych kapłanów ponad Chrystusem, jedynym Pośrednikiem, lub obok Niego (por. Hbr 9,15; Rz 5,15-19; 1 Tm 2,5). On jednoczy i jedna ludzi z Bogiem (por. 2 Kor 5,14-20), On - Słowo, które stało się ciałem, pełen łaski (por. J 1,1-18), prawdziwy i ostateczny hieréus, Kapłan (por. Hbr 5,6; 10,21), który na ziemi "zgładził grzechy przez ofiarę z samego siebie" (por. Hbr 9,26), a w niebie nadal wstawia się za swymi wiernymi (por. Hbr 7,25), by mogli otrzymać wieczne dziedzictwo przez Niego zdobyte i obiecane. Nikt inny w Nowym Przymierzu nie jest hieréus w tym samym sensie.
Uczestnictwo w jedynym kapłaństwie Chrystusa, różniące się stopniem, istnieje z rozporządzenia Chrystusa, który chciał, aby w Jego Kościele były spełniane różnorakie funkcje, zgodnie z wymogami dobrze zorganizowanej społeczności, i dlatego do pełnienia funkcji kierowniczej ustanowił sługi swego kapłaństwa. Im to udzielił Sakramentu Kapłaństwa, by ustanowić ich oficjalnie kapłanami, działającymi w Jego imieniu i w Jego mocy, składającymi ofiarę i odpuszczającymi grzechy. "Tak więc - podkreśla Sobór - posławszy Apostołów, tak jak On sam został posłany przez Ojca, Chrystus przez tychże Apostołów uczynił uczestnikami swego namaszczenia i posłannictwa ich następców, biskupów. Obowiązek posługi biskupiej został zlecony w stopniu podporządkowanym prezbiterom, aby ustanowieni w stanie kapłańskim, byli współpracownikami stanu biskupiego, w celu należytego wypełniania powierzonego przez Chrystusa apostolskiego posłannictwa". [...].
Nawiązując do tradycji chrześcijańskiej i zgodnie z wolą Chrystusa poświadczoną przez Nowy Testament, Sobór Watykański II mówi o prezbiterach jako o pełniących posługę, którzy nie posiadają "szczytu kapłaństwa i w wykonywaniu swojej władzy zależą od biskupów, związani są jednak z nimi godnością kapłańską". Ten związek jest zakorzeniony w Sakramencie Kapłaństwa: "Urząd prezbiterów, jako związany z biskupstwem, uczestniczy we władzy, mocą której sam Chrystus Ciało swoje buduje, uświęca i rządzi". Prezbiterów znamionuje również "podobieństwo do Chrystusa, najwyższego i wiekuistego Kapłana". Uczestniczą więc we władzy pasterskiej Chrystusa, co nadaje specyficzny charakter ich posłudze, na mocy udzielonego im Sakramentu Kapłaństwa. Jak czytamy w dekrecie Presbyterorum ordinis, "kapłaństwo prezbiterów zakłada wprawdzie sakramenty chrześcijańskiego wtajemniczenia, zostaje jednak udzielone przez ten specjalny sakrament, mocą którego prezbiterzy dzięki namaszczeniu Ducha Świętego zostają naznaczeni szczególnym znamieniem i tak upodobniają się do Chrystusa Kapłana, aby mogli działać w zastępstwie Chrystusa Głowy".
Dla tych, którzy otrzymują to znamię wraz z sakramentalnym namaszczeniem Ducha Świętego, oznacza ono szczególną konsekrację, w odniesieniu do chrztu i bierzmowania; głębsze upodobnienie do Chrystusa Kapłana, który czyni ich swymi aktywnymi sługami w sprawowaniu oficjalnego kultu Boga i w uświęcaniu braci; władzę służebną, sprawowaną w imieniu Chrystusa, Głowy i Pasterza Kościoła.
W duszy prezbitera znamię jest również znakiem i źródłem specjalnych łask potrzebnych do spełnienia posługi. Wiążą się one z łaską uświęcającą, którą daje kapłaństwo jako sakrament zarówno w chwili przyjęcia, jak podczas jego sprawowania i rozwoju w posłudze. Znamię osłania niejako i wprowadza prezbitera w ekonomię uświęcenia, które posługa przynosi zarówno temu, kto ją spełnia, jak też i tym, którzy korzystają z niej w różnych sakramentach i w innych formach działalności podejmowanej przez pasterzy. Cały Kościół korzysta z owoców uświęcenia dokonywanego przez posługę prezbiterów - pasterzy - zarówno diecezjalnych, jak i tych, którzy z jakiegokolwiek tytułu i w jakiejkolwiek formie po otrzymaniu święceń kapłańskich działają w jedności z biskupami diecezjalnymi oraz z Następcą Piotra. Głęboka ontologia konsekracji Sakramentu Kapłaństwa oraz uświęcanie, które jest jej owocem w posłudze, wykluczają z pewnością wszelkie próby interpretowania posługi kapłańskiej w kategoriach świeckich, tak jakby prezbiter zajmował się po prostu wprowadzaniem sprawiedliwości albo szerzeniem miłości w świecie. Prezbiter jest w sposób ontologiczny uczestnikiem kapłaństwa Chrystusa; jest naprawdę konsekrowany. Jest "człowiekiem - sacrum", wyznaczonym jak Chrystus do sprawowania kultu Ojca oraz do prowadzenia misji ewangelizacyjnej, dzięki której szerzy i ofiaruje braciom rzeczy święte - prawdę, łaskę Bożą. Oto prawdziwa tożsamość kapłańska, istotny wymóg posługi kapłańskiej również w dzisiejszym świecie”.

MODLITWA O UPROSZENIE ŚWIĘTYCH KAPŁANÓW

Panie Jezu, nasz Pośredniku i najwyższy Kapłanie, ofiarujemy Ci nasze modlitwy, prace i cierpienia za Twoich kapłanów, aby świętością swego życia rozszerzali królestwo Twoje. Jezu, zesłany z nieba Arcykapłanie:

Po każdym wezwaniu: Daj nam świętych kapłanów
  • dla zbawiennego głoszenia nauki Twojej
  • dla uobecniania po wszystkie dni Twojej Ofiary krzyżowej
  • dla zbawiennego udzielania nam świętych sakramentów
  • dla odpuszczania nam grzechów w sakramencie pokuty
  • dla utwierdzenia w wierze i dobrych obyczajach rodzin naszych
  • dla wychowania dzieci ku Twej chwale
  • dla obrony i pomocy wśród niebezpieczeństw świata
  • dla przygotowania nas do szczęśliwej śmierci
  • dla rozszerzenia królestwa Twego
Boże, któryś dla chwały majestatu swojego i dla zbawienia ludzkiego rodzaju ustanowił Jednorodzonego Syna swojego najwyższym i wiecznym Kapłanem, prosimy Cię, aby Ci, których On wybrał na sługi i szafarzy swoich tajemnic, pozostali zawsze wierni swemu posługiwaniu. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

MODLITWA O DUCHOWĄ ODNOWĘ ŚWIATA PRZEZ SŁOWO I SAKRAMENTY

Prośmy Ducha Świętego, aby odnowił oblicze ziemi, jednocząc nas coraz bardziej z Chrystusem i Jego Kościołem, mocą słowa i łaską sakramentów świętych.

Prosimy Cię, Duchu Święty.

  • Duchu Święty, Ty odnawiasz oblicze ziemi, gdy w sakramencie chrztu oczyszczasz człowieka z grzechu pierworodnego i czynisz go dzieckiem Ojca Niebieskiego. Spraw, aby wszyscy ochrzczeni zdecydowanie odrzucali grzech i zawsze pełnili wolę swojego Ojca.
  • Duchu Święty, Ty odnawiasz oblicze ziemi, gdy w sakramencie bierzmowania napełniasz człowieka swoją boską mocą i posyłasz go, aby niósł innym ludziom dobrą nowinę o Bogu, który nas miłuje. Spraw, aby wszyscy bierzmowani byli odważnymi świadkami Chrystusa.
  • Duchu Święty, Ty odnawiasz oblicze ziemi, gdy przekonujesz świat o grzechu i prowadzisz człowieka do źródeł miłosierdzia. Spraw, aby wszyscy grzesznicy uznali swoją winę i przyjęli dar przebaczenia, ofiarowany im w sakramencie pokuty.
  • Duchu Święty, Ty odnawiasz oblicze ziemi, gdy mocą sakramentu namaszczenia chorych jednoczysz cierpiących ludzi z Chrystusem, który przez krzyż dokonuje dzieła zbawienia świata. Spraw, aby wszyscy dotknięci chorobą, otwarli się na przychodzącego do nich Zbawiciela.
  • Duchu Święty, Ty odnawiasz oblicze ziemi, gdy w sakramencie święceń jednoczysz wybranych z Chrystusem, Najwyższym Kapłanem, i przez nich obdarzasz Kościół łaską odkupienia oraz nim kierujesz. Spraw, aby wszyscy biskupi, prezbiterzy i diakoni byli gorliwymi sługami słowa oraz wiernymi szafarzami sakramentów.
  • Duchu Święty, Ty odnawiasz oblicze ziemi, gdy ludzką miłość mężczyzny i kobiety uświęcasz łaską sakramentu małżeństwa dając im udział w miłości Chrystusa i Kościoła. Spraw, aby wszyscy małżonkowie miłowali się wzajemnie i byli dobrymi sługami komunii w domowym Kościele.
  • Duchu Święty, Ty odnawiasz oblicze ziemi, gdy gromadzisz Kościół na sprawowanie i adorację Eucharystii, przez którą umacniasz jego jedność z Chrystusem w słowie, ofierze i uczcie. Spraw, aby wszyscy członkowie naszej wspólnoty (parafialnej) z głęboką wiarą i gorącą miłością uczestniczyli w każdą niedzielę we Mszy Świętej.
Bądź uwielbiony, Duchu Święty, w niezwykłym dziele odnowy oblicza ziemi, którego nieustannie dokonujesz. Otwieraj nasze serca na zbawczą obecność Chrystusa i prowadź nas do najlepszego Ojca, od którego wszystko pochodzi i do którego wszystko zmierza, któremu cześć i chwała na wieki wieków. Amen.



Ten artykuł pochodzi ze strony:
http://www.pawelbielsko.pl