ROK WIARY
11.10.2012 - 24.11.2013

Data 2013/04/01 22:30:00 | Temat: Rok Wiary - OTWARCIE - ODPUSTY

Pomoce do przeżycia 25 tygodnia Roku Wiary (1.04.- 7.04.2013)!

   

APOSTOLSTWO "DROGA ŚWIATŁA"

Myśli do medytacji, rozmowy

Po uroczystej celebracji Świętego Triduum Paschalnego, przeżywamy, również uroczyście, Oktawę Zmartwychwstania. Świętujemy wraz z całym Kościołem zwycięstwo Chrystusa nad grzechem i śmiercią. To czas, w którym chrześcijanie na nowo uczą się wiary paschalnej, a więc tej, która rodzi się ze spotkania ze zmartwychwstałym Panem. Szczególną troską Kościoła jest pomóc wszystkim wierzącym jeszcze głębiej zjednoczyć się z Tym, który zwyciężył. On daje nadzieję, On stwarza nową rzeczywistość, On otwiera groby. W Roku Wiary powinniśmy więcej uwagi poświęcić takim przeżyciom, które mają charakter osobistego spotkania z Panem. Wielką pomocą w coraz głębszym doświadczeniu odnajdywania się wobec Tego, który jest, który był i który przychodzi, może być proponowana poniżej "droga światła". Nie ma ona charakteru medytacji o tajemnicy zmartwychwstania, lecz jest rozmową ze Zmartwychwstałym. Jest spotkaniem, jest umocnieniem wiary paschalnej.

1. Droga światła to stosunkowo nowa, choć intensywnie rozwijająca się forma nabożeństwa. Ma ona charakter spotkań z Chrystusem zmartwychwstałym. W rozumieniu charakteru tego nabożeństwa pomaga porównanie go drogi krzyżowej. To pasyjne nabożeństwo jest nam dobrze znane, dlatego w wielu propozycjach droga światła jest od strony zewnętrznej formy taka sama jak droga krzyżowa, a różni się tylko tematyką rozważań, która w nabożeństwie paschalnym jest związana z tajemnicą zmartwychwstania.
2. Wspólnym elementem obydwu nabożeństw jest niewątpliwie doświadczenie drogi. Człowiek jest zaproszony do wędrowania i zatrzymywania się w wyznaczonych miejscach na modlitwę i refleksję. Jednak tu podobieństwo omawianych nabożeństw się kończy i zaczynają się różnice. Najpierw różnica tematów. W drodze krzyżowej rozważamy mękę i śmierć Chrystusa, a w drodze światła Jego zmartwychwstanie. Z rozważanej prawdy rodzi się również pewien klimat towarzyszący danej celebracji. Inne są przeżycia człowieka, który wpatruje się w okrutną mękę Zbawiciela, a w inne przeżycia towarzyszą mu, gdy spotyka pełnego chwały Zmartwychwstałego Pana. Na drodze krzyżowej my dołączamy do Chrystusa idącego na Golgotę, natomiast na drodze światła On nawiedza swoich uczniów przynosząc im owoce dokonanego dzieła odkupienia. By lepiej zrozumieć to radosne, paschalne nabożeństwo, przyjrzyjmy się uważniej spotkaniom Zmartwychwstałego ze swymi uczniami.
3. W opisie ewangelistów uderza nas fakt, że większość objawień Chrystusa po Jego zmartwychwstaniu miała miejsce w pierwszym dniu tygodnia bądź po ośmiu dniach. Oto relacje świadków: "Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu [...] odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus" (J 20,1.14); "O świcie pierwszego dnia tygodnia przyszła Maria Magdalena i druga Maria obejrzeć grób [...]. A oto Jezus stanął przed nimi i rzekł: "Witajcie"" (Mt 28,1.9); "W pierwszy dzień tygodnia dwaj uczniowie Jezusa byli w drodze do wsi, zwanej Emaus [...]. Jezus przybliżył się i szedł z nimi" (Łk 24,13); "W tej samej godzinie wrócili do Jerozolimy [...], opowiadali, co ich spotkało w drodze, i jak poznali Jezusa przy łamaniu chleba. A gdy rozmawiali o tym, On sam stanął pośród nich i rzekł do nich: "Pokój wam"" (Łk 24,33.36); "Było to wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia. [...] Jezus stanął pośrodku nich i rzekł: "Pokój wam"" (J 20,19-20); "A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz domu i Tomasz z nimi, Jezus przyszedł mimo drzwi zamkniętych, stanął pośrodku i rzekł: Pokój wam!" (J 20,26).
4. Według tych przekazów ewangelicznych Chrystus zmartwychwstały nawiedzał swoich uczniów w różnych porach "owego pierwszego dnia tygodnia". Do niewiast, a potem samej Marii Magdaleny przyszedł wczesnym rankiem, do uczniów z Emaus w ciągu dnia, do apostołów, gdy dzielili się przeżyciami po powrocie uczniów z Emaus, a więc zapewne po południu i wreszcie do apostołów wieczorem. Św. Łukasz wspomina jeszcze, że Chrystus ukazał się w tym dniu Piotrowi (por. Łk 24,23). Tak więc od świtu do nocy zmartwychwstały Pan spotykał się ze swoimi uczniami. Po ośmiu dniach nawiedził ich znowu, gdy był z nimi Tomasz. W opisach tych wyraźnie widać, że dzień zmartwychwstania jest dla Chrystusa wypełniony spotkaniami. Od wczesnego ranka do wieczora spotyka się z tymi, którzy są zalążkiem Kościoła. W tych spotkaniach odczytujemy też Jego pragnienie, aby każde pokolenie uczniów uczestniczyło w tym pierwotnym doświadczeniu świadków Jego zmartwychwstania. Wracamy więc myślą i modlitwą do tamtych wydarzeń, wczuwając się coraz bardziej w pragnienie Jezusa, aby się spotkać ze swymi uczniami i ofiarować im to, czego najbardziej potrzebują.
5. Chrystus zmartwychwstały ukazywał się swoim uczniom przez czterdzieści dni. Po swoim wniebowstąpieniu ukazywał się także niektórym z nich, szczególnie zaś świętemu Pawłowi. Jak przeżyć tę wielość spotkań na drodze światła? Pojawiają się różne propozycje. Niektórzy próbują bardzo szczegółowo opisywać wszystkie objawienia się Zmartwychwstałego i proponują 20 stacji na drodze światła. Najczęściej proponuje się 14 stacji na zasadzie analogii do drogi krzyżowej. Są jednak i inne propozycje. W niniejszym opracowaniu przedstawiona jest propozycja ośmiu spotkań ze Zmartwychwstałym. Dlaczego taka liczba? Jest kilka racji, które do tego skłaniają.
6. Drugą racją wyboru ośmiu stacji na drodze światła jest odwołanie się do symboliki liczby osiem. Oznacza ona przekroczenie porządku stworzenia, który zamyka się w siedmiu dniach. Tydzień w naszym ziemskim kalendarzu liczy siedem dni, a nie osiem. Kościół jednak, chcąc pokazać znaczenie zmartwychwstania Chrystusa, mówi o ósmym dniu. Przez to określenie wyraża prawdę, że wraz ze zmartwychwstaniem Chrystusa w nasz ziemski porządek wkroczyła nowa rzeczywistość, która pochodzi nie z tego świata. Pojawia się tu na ziemi, w naszym siedmiodniowym rytmie pracy i odpoczynku, ale mówi o wieczności, o przejściu do wiecznego spoczynku w Bogu. Dlatego niedzielę nazywa się zarówno pierwszym jak i ósmym dniem tygodnia. Jest dniem pierwszym, gdyż zmartwychwstanie Chrystusa jest odnowieniem wszystkiego, jest nowym stworzeniem, pierwszym dniem nowej rzeczywistości. Jest także dniem ósmym, gdyż daje nam udział w zmartwychwstaniu Chrystusa, którego człowieczeństwo już nie podlega ziemskim prawom, lecz należy do wieczności. W starożytności budowano baptysteria na planie ośmioboku, aby także w ten sposób wyrazić prawdę, że chrzest jest wejściem w tę nową rzeczywistość, która istnieje na tym świecie, ale nie jest z tego świata.

TEKSTY DO "DROGI ŚWIATŁA"

MODLITWA
"Godzien jesteś, o Panie, wziąć potęgę i mądrość, i moc, i dziękczynienie, bo zostałeś zabity i nabyłeś Bogu krwią swoją ludzi z każdego pokolenia, języka, ludu i narodu". Tymi słowami wielbią Cię, Jezu, aniołowie i święci przez całą wieczność. Do tej pieśni uwielbienia dołączamy się dziś, przeżywając uroczystą celebrację Oktawy Zmartwychwstania. Chcemy w tej drodze światła powrócić myślą i sercem do wydarzeń, które przeżywamy w kolejnych dniach Oktawy, aby z jeszcze większym pragnieniem oczekiwać na szczególny dar Twego miłosierdzia, na tchnienie Ducha Świętego.
Maryjo, Matko Chrystusa i nasza Matko, trwająca niezachwianie w wierze i radująca się Zmartwychwstaniem swego Syna, pomóż nam otworzyć serce na dar tego Ducha.

Spotkanie I - Przy pustym grobie
K: Tobie chwała i cześć, Jezu zmartwychwstały!
W: Ześlij na nas swojego Ducha.

L1: Uwielbiamy Cię, Panie, w wydarzeniach, które dokonały się o świcie owego pierwszego dnia tygodnia. Uwielbiamy Cię w przeżyciach apostołów, opisanych w Ewangelii oraz w Twoim spotkaniu z Maryją, o którym opowiada tradycja. Wyznajemy za św. Pawłem, że nikt bez pomocy Ducha Świętego nie może Cię uznać Panem nieba i ziemi, Zwycięzcą śmierci i Zbawicielem świata. Jeśli więc słyszymy, że święty Jan, ujrzawszy pusty grób, uwierzył, że zmartwychwstałeś, dostrzegamy w tym wydarzeniu działanie Twego Ducha. W ciągu całej Oktawy otwieraliśmy się na Jego działanie.
L2: Spraw, miłosierny Jezu, aby Duch Święty odnawiał naszą wiarę. Niech dzięki Jego łasce każdy z nas powtarza z najgłębszym przekonaniem: Wierzę! Wierzę w zwycięstwo dobra nad złem, w zwycięstwo miłości nad nienawiścią! Wierzę, że Ty, o Jezu zmartwychwstały, jesteś z nami w każdej chwili i mówisz do nas: "Ufajcie, Jam zwyciężył świat".
Chwila ciszy, a po niej: Jezu, ufam Tobie

Spotkanie II - Jezus przemawia do niewiast
K: Tobie chwała i cześć, Jezu zmartwychwstały!
W: Ześlij na nas swojego Ducha.

L1: Ześlij, o Panie, swojego Ducha, na każdego z nas. Niech On pomoże nam usłyszeć Twoje słowa: "Nie lękajcie się!". Wypowiadałeś je wiele razy w czasie publicznej działalności, a po Zmartwychwstaniu powtarzałeś je wobec niewiast i wobec apostołów. Jeśli lęk pojawiał się w czasie męki i samotności, jeśli zaglądał w oczy w ciemnej godzinie krzyża, to teraz powinien ustąpić z naszego serca. Nasze serca powinna ogarnąć radość Zmartwychwstania i głęboki pokój. Tak było w przypadku niewiast, które spotykały Cię po Zmartwychwstaniu.
L2: Nie zawsze tak jest w naszym życiu. Niepokój nie tylko nie ustępuje, lecz się wzmaga. Problemy, których nie umiemy rozwiązać, i słabości, nad którymi nie potrafimy zapanować, zabierają nam radość i pokój serca. Dlatego prosimy Cię, Jezu, o dar Ducha Świętego. W Nim i przez Niego rozlewasz w naszych sercach pokój. Rozlewasz ten dar jak rzekę, która szerokim strumieniem wypływa z naszego wnętrza. Nurty tej rzeki przemywają nasze oczy, byśmy zobaczyli Twoją obecność, obmywają nasze serca, abyśmy śpiewali pieśń: "Jesteśmy piękni Twoim pięknem, Panie", uzdrawiają naszą duszę, byśmy umieli cieszyć się Tobą. Spraw, o Jezu, aby z serca każdego z nas wypłynęły obfite strumienie wody żywej.
Chwila ciszy, a po niej: Jezu, ufam Tobie

Spotkanie III - Jezus rozmawia z Marią Magdaleną
K: Tobie chwała i cześć, Jezu zmartwychwstały!
W: Ześlij na nas swojego Ducha.

L1: Ześlij na nas, zmartwychwstały Jezu, Ducha Świętego, Pocieszyciela. Tym imieniem często Go nazywałeś i chcemy przyjąć Go dziś na nowo jako Pocieszyciela. Uczestnicząc w Twoim spotkaniu z Marią Magdaleną, która z płaczem Ciebie szukała i z radością Cię odnalazła, prosimy, aby każda niedziela była dla nas dniem przemiany łez bólu i smutku na łzy szczęścia i radości. Niech w nasze serca wlewa się całymi strumieniami dar Twego Ducha, dar Pocieszyciela.
L2: Naucz nas zawierzyć się temu Duchowi, zanurzyć się w Nim jak w strumieniach wody, doświadczać słodyczy Jego miłości i mocy Jego działania. Ewangelista zaświadcza, że Ty, o Panie, rozradowałeś się w Duchu Świętym (por. Łk 10,21). Pozwól i nam rozradować się w Nim i nieść tę radość innym ludziom.
Chwila ciszy, a po niej: Jezu, ufam Tobie

Spotkanie IV - Jezus przyłącza się do uczniów z Emaus
K: Tobie chwała i cześć, Jezu zmartwychwstały!
W: Ześlij na nas swojego Ducha.

L1: Także w tym spotkaniu z Tobą, o nieśmiertelny Zwycięzco, nasze myśli biegną ku Duchowi Świętemu. Wyjaśniałeś nam, że jest On ogniem, który przyniosłeś z nieba na ziemię i chcesz go przekazać ludziom. Doświadczenie uczniów z Emaus pokazuje nam, że rozmowa z Tobą przemienia wnętrze człowieka. Apostołowie najpierw byli smutni i zrezygnowani, zawiedzeni i uciekający. W czasie rozmowy z Tobą ich serce zaczęło bić mocniej. Rozpalał je coraz bardziej wewnętrzny ogień. Uczyłeś nas, że tak właśnie działa Twój Duch. Jest jak ogień. Cierpliwie rozgrzewa i swoim żarem rozpala to, co zostaje poddane Jego działaniu.
L2: Spraw, o Panie, aby ten niezwykły ogień coraz bardziej przenikał nasze serca. Niech płoną miłością ku Tobie i ku ludziom. W szczególny sposób prosimy Cię, Panie, aby Duch Święty napełniał nas w czasie przeżywania Eucharystii. Nie pozwól, aby nasz udział w tajemnicy Twej śmierci i Twego Zmartwychwstania był powierzchowny i przeżywany bez ognia w sercu. Ty, umierając na krzyżu, spaliłeś się w ogniu miłości do końca. Niech ten sam ogień przenika każdego z nas.
Chwila ciszy, a po niej: Jezu, ufam Tobie

Spotkanie V - Apostołowie w Wieczerniku
K: Tobie chwała i cześć, Jezu zmartwychwstały!
W: Ześlij na nas swojego Ducha.

L1: Wierzymy, Panie, że dziś, podobnie jak w dniu Zmartwychwstania, przychodzisz do nas i oświecasz nasze umysły, abyśmy rozumieli Pisma. Pragnąc przyjąć niezwykły dar, wspominamy Twoje słowa z Ostatniej Wieczerzy, kiedy obiecałeś nam Ducha Świętego i wyjaśniłeś, że to właśnie On wszystkiego nas nauczy i przypomni nam wszystko, co powiedziałeś. On jest naszym wewnętrznym Nauczycielem, dzięki któremu poznajemy głębię Twojej prawdy i moc Twego słowa.
L2: Dziękujemy Ci za dar Ducha i prosimy, aby przenikał swoją obecnością nasze myśli. On daje życie, gdyż daje nam poznanie Prawdy - tej Prawdy, którą jesteś Ty, odwieczne Słowo Ojca. Dzięki Duchowi Świętemu zaczynamy rozumieć Boży plan zbawienia, dostrzegamy Twoją obecność we wszystkich epokach dziejów.
Chwila ciszy, a po niej: Jezu, ufam Tobie

Spotkanie VI - Apostołowie nad jeziorem
K: Tobie chwała i cześć, Jezu zmartwychwstały!
W: Ześlij na nas swojego Ducha.

L1: Zatrzymujemy się w naszej drodze światła także nad jeziorem, gdzie pytasz, Zbawicielu świata, o miłość. Piotr trzykrotnie wyznaje, że Cię kocha. Dodaje: "Ty o tym wiesz, Ty znasz moją miłość, znasz jej wielkość i jej ograniczenia". Piotr odwołując się do Twojej wiedzy, odkrywał coraz wyraźniej, że miłość jest najpierw darem, a następnie odpowiedzią na dar. Ty, Panie Jezu, najlepiej wiesz, jak wygląda ludzka miłość Piotra i Ty też najlepiej wiesz, jak w tej ludzkiej miłości działa Miłość Boża - Duch Święty. Przenika On miłość małżonków i rodziców, miłość dzieci i rodzeństwa, a także miłość ucznia Chrystusowego do Mistrza i miłość dziecka Bożego do Ojca Niebieskiego.
L2: Spraw, Nauczycielu Miłości, aby nasza ludzka miłość ku Tobie nieustannie rosła i napełniała się coraz bardziej obecnością Tego, którego posyłasz do naszych serc. On się w nas modli i On w nas kocha.
Chwila ciszy, a po niej: Jezu, ufam Tobie

Spotkanie VII - Jezus posyła apostołów
K: Tobie chwała i cześć, Jezu zmartwychwstały!
W: Ześlij na nas swojego Ducha.

L1: "Idźcie na cały świat" - powiedziałeś Panie do apostołów i mówisz do każdego z nas. Przez swoje nauczanie i swój przykład przygotowałeś nas do apostolstwa. Powierzyłeś każdemu z nas zadanie do spełnienia. Składa się ono z niezliczonej ilości drobnych, codziennych czynności. Wierzymy, że Duch Święty uzdolnił nas do jego wykonania. Dał nam talenty i zdolności, upodobania i pragnienia, posłał nam nauczycieli, aby nam pomogli rozpoznać Jego natchnienia. Zanim nas poślesz do świata, dajesz nam podstawowe i równocześnie jedyne wyposażenie Twojego świadka, dajesz nam swego Ducha.
L2: Od chwili, gdy Go otrzymaliśmy, możemy powtarzać za apostołami: "Duch Święty i my". Każda działalność, będąca wypełnianiem naszego powołania, jest współpracą z Duchem Świętym. On jest obecny w małych i wielkich sprawach, które podejmujemy na co dzień. Jedne i drugie, te łatwe i te przekraczające nasze siły, spełniamy w Duchu Świętym. Z Nim jesteśmy na modlitwie i w pracy, On nas przenika, gdy spotykamy się z przyjaciółmi i z nieprzyjaciółmi, dzięki Niemu proste, codzienne czynności, stają się także Twoimi czynnościami, gdyż spełniamy je w zjednoczeniu z Tobą.
Chwila ciszy, a po niej: Jezu, ufam Tobie

Spotkanie VIII - "Weźmijcie Ducha Świętego"
K: Tobie chwała i cześć, Jezu zmartwychwstały!
W: Ześlij na nas swojego Ducha.

L1: Każdy dzień Oktawy Zmartwychwstania, był dla nas, o Panie, zanurzaniem się w rzece wody życia, która wypływa z naszego wnętrzna, odnowionego przez chrzest święty. Ciągle jednak oczekujemy na tę chwilę, w której przyjdziesz i tchniesz na nas swego Ducha, mówiąc: "Weźmijcie Ducha Świętego". Ten dzień jest nazwany Niedzielą Miłosierdzia, a dar Ducha jest szczególnym darem tego dnia. Żaden dar nie jest tej samej miary, co dar osobowy. Przychodzi do nas Ktoś, Trzecia Osoba Boża. Przychodzi Ten, który jest samą Miłością. Chcemy Go na nowo przyjąć.
L2: Zapraszamy Go, aby w nas zamieszkał. Pragniemy z Nim rozmawiać, do Niego się zwracać z naszymi sprawami, Jemu zawierzać swoje życie. W tym roku w szczególny sposób prosimy Go, aby nas wszystkiego nauczył. Niech uczy nas modlić się i pracować, niech kształtuje w nas wrażliwość na potrzeby ludzi i gotowość niesienia im pomocy. Jezu Miłosierny, przyjdź do nas, jak przyszedłeś do apostołów, tchnij na nas i przekaż nam swego Ducha.
Chwila ciszy, a po niej: Jezu, ufam Tobie



Ten artykuł pochodzi ze strony:
http://www.pawelbielsko.pl