ROK WIARY
11.10.2012 - 24.11.2013

Data 2013/05/04 22:30:00 | Temat: Rok Wiary - OTWARCIE - ODPUSTY

Pomoce do przeżycia 31 tygodnia Roku Wiary (12.05. - 18.05.2013)!

   

"DZIEŃ PEŁNIĄCYCH POSŁUGĘ ŚPIEWU"

Myśli do medytacji, rozmowy

W kolejnym spotkaniu okresu wielkanocnego zapraszamy na spotkanie i modlitwę osoby obdarzone talentem muzycznym i spełniające zarówno na co dzień, jak też w liturgii różnorodne rodzaje służby przez śpiew czy granie na instrumentach. Będziemy się starali ich posługiwanie zobaczyć w odniesieniu do królewskiej misji Chrystusa uobecnianej w Kościele.

1. W ostatnich tygodniach rozważamy nasz udział w potrójnej misji Chrystusa, Proroka, Kapłana i Króla. Dar uczestnictwa w tym niezwykłym posługiwaniu otrzymaliśmy w sakramencie chrztu i bierzmowania. Staramy się go lepiej zrozumieć szczególnie teraz, kiedy przeżyliśmy odnowę przyrzeczeń chrzcielnych i zbliżamy się do dnia Pięćdziesiątnicy, do wydarzenia, które jest rozesłaniem w mocy Ducha Świętego. Każdy z nas zostaje posłany, aby dobrze wypełniał te zadania, które jemu zostały powierzone.
2. Zadania te nie są przypadkowe. Jesteśmy bowiem członkami Mistycznego Ciała Chrystusa, w którym nie jest obojętne czy noga, ręka i oko wypełniają sobie właściwe zadania, czy też musi działać zasada zastępczości, kiedy to jedni podejmują zadania za innych, gdyż tamci z różnych powodów ich nie podjęli. Wiele razy w Piśmie Świętym pojawiają się słowa wzywające do służby braciom tym darem, jaki każdy otrzymał. Dzięki takiej służbie wzajemnie się ubogacamy i możemy pełniej uczestniczyć w całym bogactwie duchowych darów, które Chrystus dla nas przygotował.
3. Dziś zatrzymujemy się przy trzecim wielkim obszarze posługiwania, w jakim uczestniczymy przez sakrament chrztu i bierzmowania. To udział w królewskiej misji Chrystusa. Czym ona jest i jak w niej uczestniczymy? Ma ona wymiar ogólny, obejmujący wszystkich, podobnie jak omawiane poprzednio posłannictwa prorockie i kapłańskie. Można jednak, podobnie jak w głoszeniu słowa i w składaniu ofiary, pytać o taki rodzaj służby, który ukazuje jakiś jej istotny aspekt. A wyróżnione są dwa aspekty. Jeden to sama idea służby, która wyraża się w słowach: "służyć to znaczy królować", a drugi aspekt polega na przewodzeniu innym. Służenie jest obecne w każdej postawie. Służy ten, kto głosi słowo, uczestnicząc w misji prorockiej i ten kto oddaje swoje życie dla innych, jednocząc się ze służbą Najwyższego Kapłana. Dlatego trzeba zapytać, czy jest jakiś szczególny rodzaj służby, która jest najbardziej charakterystyczna dla misji królewskiej.
4. Odpowiedź znajdujemy zarówno w ogólnym nauczaniu o królewskim posłannictwie, jak też w kształcie celebracji eucharystycznej, w której wszystkie tajemnice Chrystusa i Kościoła objawiają się w swych najbardziej istotnych cechach. Patrząc zaś na Eucharystię widzimy, że liturgia słowa jest szczególnym przeżywaniem służby prorockiej, a liturgia ofiary szczególnym wyrazem służby kapłańskiej. Specyfiką zaś trzeciego rodzaju posługiwania jest królewska uczta, która kryje w sobie tajemnicę komunii. Ku tej komunii wszystko zmierza i w niej osiąga swój cel. Uczta, którą Ojciec wyprawia dla swego Syna,jest równocześnie ucztą, której królewski Syn, po zawarciu oblubieńczego przymierzaz Kościołem Oblubienicą, zaprasza ją na weselne gody Baranka. Tu dokonuje się sakramentalne zjednoczenie Oblubieńca i Oblubienicy.
5. Patrząc z tej perspektywy specyfiką służby o charakterze królewskim jest służba zjednoczeniu człowieka z Bogiem i ludzi między sobą. Na tym obszarze harmonijnie łączy się postawa służebna z posiadaniem pewnej władzy lub też w przypadku uczestników Eucharystii określonego zakresu odpowiedzialności. Każdy bowiem ma wpływ na to, czy ludzie się do siebie zbliżają, czy się od siebie oddalają.
6. Ta wielka tajemnica, ogarniająca wieloraki rodzaj działania i obejmująca wszystkich chrześcijan, może się w celebracji liturgicznej wyrazić na wiele sposobów. Najbardziej widocznym i konkretnym jest służba przez śpiew. Dlaczego? Dlatego, że dokumenty Kościoła jako pierwszy cel śpiewu w zgromadzeniu liturgicznym, wymieniają "zjednoczenie uczestników zgromadzenia". Śpiew ma najpierw jednoczyć i to od początku celebracji do końca. Szczególnym jednak miejscem, w którym śpiew jest jedynym działaniem zgromadzenia, a nie śpiewem towarzyszącym jakiejś czynności, jest dziękczynienie po Komunii Świętej. Wtedy wspólnota nie tylko się modli, ale swoim śpiewem zaświadcza, że przeżywa coś niezwykłego, mianowicie uczestniczy w weselnej uczcie Baranka. Bez śpiewu wesele jest smutne. Troska o to, aby śpiew wyrażał to, co ma wyrażać, jest przedmiotem formacji. Tutaj nieodzowną rolę odgrywają wszyscy, którzy zostali powołani w szczególny sposób do tej służby, gdyż otrzymali takie talenty i zdolności.
7. Dziś dziękujemy Bogu za ten dar i za ludzi, którzy tym darem służą wspólnocie. Śpiew jest jednym ze znaków mówiących o zbliżaniu ludzi do siebie i wspólnym wielbieniu Boga. Są te inne znaki i inne formy służby komunii, takie jak pomoc innym w doskonaleniu postawy przebaczenia, bez której nigdy nie osiągnie się jedności. Dziś modlimy się za wszystkich, których w naszej wspólnocie Bóg powołał do tego rodzaju służby.

"DZIEŃ PEŁNIĄCYCH POSŁUGĘ MODLITWY"

Myśli do medytacji, rozmowy

Ostatnie spotkanie przed wigilią Pięćdziesiątnicy i dniem Zesłania Ducha Świętego poświęcamy tematowi modlitwy. Przeżywamy bowiem czas szczególnego zgromadzenia modlitewnego, jednocząc się z całym Kościołem w oczekiwaniu na obietnicę Ojca. Na specjalne spotkanie Roku Wiary zapraszamy przede wszystkim tych, którzy we wspólnocie tworzą różnego rodzaju grupy modlitewne.

1. Czas po wniebowstąpieniu Pana Jezusa był dla apostołów szczególnym czasem modlitwy. Nigdy wcześniej ani prawdopodobnie także nigdy później, nie byli zgromadzeni w jednym miejscu przez dziewięć dni tylko w tym celu, aby się modlić. Modlili się o dar Ducha Świętego, a dokładniej można powiedzieć, o otwarcie swego życia na ten dar. Nie mieli przecież wątpliwości, że to nastąpi, gdyż Jezus im to obiecał. Przygotowanie nie było przełamywaniem wątpliwości, czy przyjdzie Pocieszyciel, ale było poszerzaniem swego umysłu, serca i całej egzystencji. Z dnia na dzień rosła w nich tęsknota za tym darem. Rosła także świadomość, że będą mogli wypełnić powierzone im zadania tylko dzięki Duchowi Świętemu.
2. Ojciec Święty Jan Paweł II tak opisuje modlitwę apostołów: "Znamy wszyscy największą obietnicę i ostatnie polecenie Chrystusa skierowane do Apostołów przed wniebowstąpieniem: "oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni mocą z wysoka" [...]. Apostołowie spełnili polecenie Jezusa: "Przybywszy tam [tj. do Jerozolimy], weszli do sali na górze i przebywali w niej. [...] Wszyscy oni trwali jednomyślnie na modlitwie" (Dz 1,13-14). Nie tylko pozostali w mieście, ale zebrali się w Wieczerniku wraz z Maryją, Matką Jezusa, jako wspólnota trwająca na modlitwie. [...] Przygotowują się przez modlitwę: "Wszyscy oni trwali jednomyślnie na modlitwie" (Dz 1,14). Jest to jakby powtórzenie czy przedłużenie tej modlitwy, poprzez którą Jezus z Nazaretu przygotowywał się na zstąpienie Ducha Świętego w chwili chrztu w Jordanie, aby rozpocząć swe mesjańskie posłannictwo: "gdy [Jezus] się modlił, otworzyło się niebo i Duch Święty zstąpił na Niego" (Łk 3,21-22). Ktoś mógłby zapytać: dlaczego jeszcze upraszać w modlitwie to, co już zostało przyrzeczone? Modlitwa Jezusa nad Jordanem wskazuje, że nieodzowną rzeczą jest modlić się, ażeby właściwie przyjąć dar z wysokości (por. Jk 1,17) [...].
Dzieje Apostolskie podkreślają, że była to modlitwa "jednomyślna". Ta jednomyślność wskazuje na znamienną przemianę serc Apostołów, którzy dawniej różnili się, a nawet rywalizowali pomiędzy sobą (por. Mk 9,34; Łk 9,46; 22,24). Jest to świadectwo, iż wydaje owoce znana modlitwa arcykapłańska Chrystusa o jedność: "aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno" (J 17,21). "Ja w nich, a Ty we Mnie! Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, żeś Ty Mnie posłał i żeś Ty ich umiłował, tak jak Mnie umiłowałeś" (J 17,23). Przez wszystkie czasy i w każdym chrześcijańskim pokoleniu słowa tej Chrystusowej modlitwy o jedność Kościoła zachowują swą aktualność. [...]
Modlitwa wspólnoty apostolskiej przed Pięćdziesiątnicą była wytrwała: "trwali na modlitwie" (gr. proscharteroúntes). Nie była to modlitwa chwilowego uniesienia. Wyraz grecki użyty przez autora Dziejów Apostolskich wskazuje na trwanie cierpliwe, poniekąd nawet "uparte", związane z poświęceniem i pokonywaniem trudności. A zatem była to modlitwa najpełniejszego zaangażowania nie tylko serca, ale i woli. Apostołowie byli świadomi zadania, jakie stoi przed nimi. Już sama ta modlitwa była owocem wewnętrznego działania Ducha Świętego [...]. W czasie trwania Apostołów w jerozolimskim Wieczerniku Duch Święty działał w nich w ukryciu modlitewnego przygotowania, by w dniu Pięćdziesiątnicy stali się gotowi do przyjęcia tego wielkiego i "przełomowego" daru, poprzez który życie Chrystusowego Kościoła zostało definitywnie zapoczątkowane na ziemi" (AG, 21.06.1989).
3. Wszyscy wierzący są wezwani do modlitewnego oczekiwania na Zesłanie Ducha Świętego. Jednak więcej czasu na modlitwę poświęcają ci, którzy taki charyzmat otrzymali i taką służbę pełnią we wspólnocie. To prawdziwa służba, dzięki której członkowie wspólnoty otrzymują duchowe umocnienie. W Roku Wiary starają się oni jeszcze bardziej pogłębić wewnętrzne przekonanie o mocy modlitwy. Dziś jest dla nich dzień, w którym wspólnota parafialna dziękuje im za tę służbę i równocześnie prosi, aby ją kontynuowali. Ich modlitwa jest pełna wiary, zdolna przemieniać serca, otwierająca ludzi na Boga, wypraszająca im łaskę odkrycia miejsca w Kościele i życiowych zadań, do których ich Bóg powołał.

"MODLITWA O ROZEZNANIE CHARYZMATÓW CZŁONKÓW WSPÓLNOTY PARAFIALNEJ"

Śpiew: Przybądź, Duchu Święty lub inny.

Panie Jezu Chryste, Zbawicielu światu, Ty uczyniłeś naszą wspólnotę parafialną cząstką Twojego Kościoła i powierzyłeś nam misję głoszenia słowa, uczestnictwa w sakramentach świętych i pełnienia dzieł miłości. Pokornie Cię prosimy, abyśmy wszyscy służyli braciom tymi darami, jakie każdy z nas otrzymał.

Aklamacja powtarzana po każdym wezwaniu: Wysłuchaj nas, Panie, do Ciebie wołamy, wysłuchaj, prosimy Cię!
  • Wejrzyj, o Panie, na tych członków naszej wspólnoty, których wybrałeś, aby służyli innym przez głoszenie słowa. Pomóż im rozeznać otrzymane od Ciebie talenty, w pełni je rozwinąć i gorliwie nimi służyć. Ty chcesz, aby byli oni prawdziwymi sługami Twego słowa, zarówno w celebracjach liturgicznych, gdzie pełnią zadania lektora, jak też w codzienności życia parafii, gdzie posługują jako katecheci, animatorzy grup formacyjnych, redaktorzy gazetek i stron internetowych, pracownicy poradni, członkowie zespołów ewangelizacyjnych i obrońcy praw człowieka. Napełnij ich swoim Duchem, aby swoją służbę dobrze wypełniali.
  • Wejrzyj, o Panie, na tych członków naszej wspólnoty, którym dałeś szczególne umiłowanie modlitwy i wezwałeś ich, aby jak Mojżesz wypraszali dla wszystkich Twoją łaskę. Ty nadałeś modlitwie niezwykłą moc przemiany świata. Gdy jest jej mało lub staje się zbyt powierzchowna, cała wspólnota jest osłabiona. Wzbudzaj więc, o Panie, w naszej parafii gorliwych orędowników w modlitwie i napełniaj ich swoim Duchem, aby powierzoną im misję dobrze wypełniali. Błogosław członkom Żywego Różańca, grupom adoracyjnym, uczestnikom spotkań modlitewnych i tym, którzy modlą się indywidualnie. Pomóż wszystkim odkryć, że szczytem i źródłem chrześcijańskiej modlitwy jest Eucharystia, a wyróżnionym miejscem służby wspólnocie przez modlitwę jest pełne zaangażowanie w czasie Mszy Świętej i innych celebracji liturgicznych.
  • Wejrzyj, o Panie, na licznych członków naszej parafii, którym dałeś szczególne uzdolnienia do niesienia pomocy innym i wzbudziłeś w ich sercu pragnienie spełniania nawet najniższych posług, aby ulżyć braciom w potrzebie. Znakiem ich służby jest chleb, a ich stylem życia jest być dobrym jak chleb. Tę dobroć mają nieść innym przez solidną pracę i przez bezinteresowną służbę, a także przez podjęcie w czasie celebracji Eucharystii odpowiedzialności za najbardziej wyróżnione znaki, jakimi są znaki chleba i wina. W nich przynoszą oni na ołtarz cały świat i całe ludzkie życie, z wszystkimi radościami i cierpieniami. Z wiarą polecamy Ci, Jezu, Najwyższy Kapłanie, wszystkich, którzy jednoczą się z Tobą w kapłańskiej służbie, przez składanie siebie w ofierze, zarówno w codzienności życia, jak i w liturgii. Błogosław członkom zespołu charytatywnego, stowarzyszeń i organizacji niosących pomoc potrzebującym, bractwom miłosierdzia, ministrantom i wszystkim, którzy służą innym przez pracę swych rąk.
  • Wejrzyj, miłosierny Jezu, na tych członków naszej wspólnoty, których obdarzyłeś pięknym głosem i zamiłowaniem do muzyki. Pomóż im ten talent nieustannie rozwijać i służyć nim zarówno w liturgii, jak i w czasie innych spotkań wierzących w Ciebie. Prosimy Cię o błogosławieństwo dla organisty, kantorów, chóru, scholi i wszystkich zespołów śpiewaczych. Niech ich służba umacnia jedność wspólnoty, rozwija w niej potrzebę uwielbienia Ciebie, tworzy klimat radości i nadziei, pomaga otwierać serca na Twoją obecność i na obecność innych ludzi. Napełnij ich swoim Duchem, aby wnosili w życie parafii piękno śpiewu i muzyki.
  • Wejrzyj, o Panie, na tych członków naszej wspólnoty, których wezwałeś, aby byli dla innych animatorami i przewodnikami. Ty sam wybierasz i ustanawiasz tych, którzy mają być filarami we wspólnocie parafialnej. Dajesz im potrzebne talenty i budzisz w nich gotowość podjęcia takiej służby. Bez nich wspólnota parafialna nie potrafi dobrze spełniać wszystkich zadań, które jej powierzasz. Daj nam, o Panie, animatorów prowadzących grupy słowa, wspólnoty modlitewne, zespoły charytatywne i muzyczne. Niech ich służba przyczyni się do tego, aby każdy członek parafii odnalazł swój talent i charyzmat, a cała wspólnota stała się bardziej żywą wspólnotą ewangelizującą, rozmodloną, rozśpiewaną i wrażliwą na potrzeby innych.
  • Wejrzyj, o Jezu, na członków parafialnej rady duszpasterskiej. Daj im łaskę coraz głębszego rozumienia tajemnicy Kościoła, któremu służbą starając się o jego uobecnianie we wspólnocie parafialnej. Napełnij ich Duchem jedności, aby owocnie ze sobą współpracowali i tworzy dobre warunki do rozkwitu wszystkich powołań, jakie Bóg daje członkom wspólnoty.
Panie Jezu, ponów dziś swoje zaproszenie do pracy w Twojej winnicy. Przyjdź na nasze place i ulice, do naszych domów i szkół. Pomóż wszystkim usłyszeć Twój głos wzywający na drogę miłości i służby. Spraw, aby Duch Święty ukazał wszystkim piękno Twego Kościoła oraz pozwolił im zasmakować radości służenia Tobie w liturgii i w drugim człowieku. Uczyń nas, Jezu, wieczystym darem dla Ojca. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

P.S.
Modlitwa powyższa pokazuje jak wiele jest jeszcze przestrzeni do zagospodarowania w naszej Parafii!!!

Modlitwa na ROK WIARY

Panie Jezu, Synu Boga żywego, przymnóż nam wiary w Twoje słowo, w którym ukryta jest prawda i w którym Ty sam jesteś obecny. Otwórz nasz umysł i serce, abyśmy uważnie słuchali słów Ewangelii i gorliwie poznawali Twoją naukę, przekazywaną przez Kościół. Ześlij na nas swego Ducha, aby doprowadził nas do całej prawdy.

Panie, przymnóż nam wiary.

Zbawicielu świata, przymnóż nam wiary w Twoje zbawcze działanie w sakramentach świętych i Twoją obecność pośród nas w znaku chleba. Niech nasza wiara objawi się w chętnym przychodzeniu na adorację i pełnym zaangażowaniu w przeżywanie sakramentów, szczególnie Eucharystii.<

Panie, przymnóż nam wiary.

Jezu, Synu Maryi, przymnóż nam wiary w Twoją obecność w nas samych i w innych ludziach. Nie pozwól nam zapomnieć o Twoich słowach: "Cokolwiek uczyniliście jednemu z najmniejszych, Mnieście uczynili". Dodaj nam sił, abyśmy służyli Ci w ludziach, do których nas posłałeś.

Panie, przymnóż nam wiary.

Przyjmij, miłosierny Jezu, naszą pokorną modlitwę o pomnożenie wiary. Niech ona kształtuje całe nasze życie i doprowadzi nas do Ciebie. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.


Ten artykuł pochodzi ze strony:
http://www.pawelbielsko.pl