ROK WIARY
11.10.2012 - 24.11.2013

Data 2013/05/25 22:30:00 | Temat: Rok Wiary - OTWARCIE - ODPUSTY

Pomoce do przeżycia 35 tygodnia Roku Wiary (9.06. - 15.06.2013)!

     
Szczególnym programem duchowym kolejnego okresu Roku Wiary może być 13 punkt listu apostolskiego Porta fidei. Ojciec Święty Benedykt XVI ukazuje w nim potęgę wiary, która przemienia życie. Oto jego słowa: "Niezmiernie ważne będzie w tym Roku przypomnienie historii naszej wiary, w której przeplatają się niezgłębiona tajemnica świętości i grzechu. Podczas, gdy pierwsza z nich ujawnia ogromny wkład, jaki wnieśli mężczyźni i kobiety we wzrost i rozwój wspólnoty poprzez świadectwo swego życia, to druga musi prowokować w każdym szczere i trwałe dzieło nawrócenia, by doświadczyć miłosierdzia Ojca, który wychodzi na spotkanie każdego człowieka.
W tym okresie będziemy kierować swój wzrok ku Jezusowi Chrystusowi, "który w wierze przewodzi i ją wydoskonala" (Hbr 12, 2): w Nim znajduje wypełnienie wszelka udręka i tęsknota ludzkiego serca. Radość miłości, odpowiedź na dramat cierpienia i bólu, moc przebaczenia w obliczu otrzymanej obelgi i zwycięstwo życia nad pustką śmierci, wszystko znajduje swoje dopełnienie w tajemnicy Jego Wcielenia, Jego stawania się człowiekiem, dzielenia z nami ludzkiej słabości, aby ją przekształcić mocą Jego zmartwychwstania. W Nim, który umarł i zmartwychwstał dla naszego zbawienia, znajdują pełne światło przykłady wiary, które naznaczyły te dwa tysiące lat naszej historii zbawienia. Przez wiarę Maryja przyjęła słowa Anioła i uwierzyła w zwiastowanie, że stanie się Matką Boga w posłuszeństwie swego oddania (por. Łk 1,38). Nawiedzając Elżbietę wzniosła swoją pieśń pochwalną do Najwyższego, za cuda, jakich dokonywał w tych, którzy się Jemu powierzają (por. Łk 1,46-55). Z radością i drżeniem urodziła swego jedynego Syna, zachowując nienaruszone dziewictwo (por. Łk 2,6-7). Ufając swemu oblubieńcowi, Józefowi uszła z Jezusem do Egiptu, aby uratować Go przed prześladowaniami Heroda (por. Mt 2, 13-15). Z tą samą wiarą szła za nauczającym Panem i pozostała z Nim aż do Golgoty (por. J 19, 25-27). W wierze cieszyła się owocami zmartwychwstania Jezusa i zachowując w swoim sercu wszelkie wspomnienia (por. Łk 2, 19:51), przekazała je Dwunastu zgromadzonym z Nią w Wieczerniku, aby otrzymać Ducha Świętego (por. Dz 1, 14; 2, 1-4). Ze względu na wiarę apostołowie zostawili wszystko, aby pójść za Nauczycielem (por. Mt 10, 28). Wierzyli w słowa, którymi zapowiadał Królestwo Boże obecne i realizujące się w Jego osobie (por. Łk 11,20). Byli w komunii życia z Jezusem, który ich nauczał, pozostawiając im nową regułę życia, przez którą byliby po Jego śmierci rozpoznawani jako Jego uczniowie (por. J 13,34-35). Przez wiarę poszli na cały świat, wypełniając polecenie niesienia Ewangelii wszelkiemu stworzeniu (por. Mk 16,15) i bez jakiejkolwiek obawy głosili wszystkim radość zmartwychwstania, którego byli wiernymi świadkami. Ze względu na wiarę uczniowie utworzyli pierwszą wspólnotę zgromadzoną wokół nauki Apostołów, na modlitwie, w Eucharystii, dając do wspólnej dyspozycji, to co posiadali, aby przyjść z pomocą potrzebom braci (por. Dz 2, 42-47).
Z powodu wiary męczennicy oddali swe życie, by zaświadczyć o prawdzie Ewangelii, która ich przekształciła i uzdolniła do osiągnięcia największego daru miłości, przebaczając swoim prześladowcom. Ze względu na wiarę kobiety i mężczyźni poświęcili swoje życie Chrystusowi, pozostawiając wszystko, aby żyć w prostocie ewangelicznego posłuszeństwa, ubóstwa i czystości - konkretnych znakach oczekiwania na Pana, który się nie spóźnia. Z powodu wiary tak wielu chrześcijan podjęło działania na rzecz sprawiedliwości, aby uczynić konkretnym słowo Pana, który przybył, aby głosić wyzwolenie z ucisku i rok łaski dla wszystkich (por. Łk 4,18-19). Ze względu na wiarę na przestrzeni wieków mężczyźni i kobiety każdego wieku, których imię jest zapisane w Księdze Życia (por. Ap 7, 9, 13, 8), wyznali piękno pójścia za Panem Jezusem, tam gdzie byli wzywani, żeby dać świadectwo swojego bycia chrześcijanami: w rodzinie, w życiu zawodowym, publicznym, w wypełnianiu charyzmatów i posług, do których byli powoływani. Ze względu na wiarę żyjemy także i my: przez żywe rozpoznawanie Pana Jezusa obecnego w naszym życiu i w historii".
Proponowany cykl nawiązuje do tej problematyki. Pierwsza część jest refleksją nad Dekalogiem. Jest to jednak refleksja połączona z modlitwą. Dziękujemy w niej Bogu za każde z przykazań i prosimy Go, abyśmy mieli siły je wypełniać w codziennym życiu.

"BÓG NA PIERWSZYM MIEJSCU"

Przykazanie pierwsze: "Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną"

(KKK - Katechizm Kościoła Katolickiego)
KKK 2085: "Jedyny i prawdziwy Bóg objawia Izraelowi przede wszystkim swoją chwałę. Objawienie powołania człowieka i prawdy o nim wiąże się z objawieniem się Boga. Człowiek jest powołany, by ukazywać Boga przez swoje działanie, gdyż został stworzony Ťna obraz i podobieństwo Bożeť".
KKK 2086: "Pierwsze z przykazań obejmuje wiarę, nadzieję i miłość. Kto mówi Bogu, mówi w istocie o Kimś wiecznym, niezmiennym, zawsze takim samym, wiernym, doskonale sprawiedliwym. Wynika stąd, że powinniśmy bezwzględnie przyjmować Jego słowa, całkowicie Mu wierzyć i ufać. Jest On wszechmocny, łaskawy i czyniący dobro. Któż mógłby nie pokładać w Nim całej swojej nadziei? Któż mógłby nie miłować Go, rozważając skarby dobroci i miłości, których nam udzielił? Stąd też wyrażenie, jakiego używa Bóg w Piśmie świętym na początku lub na końcu swoich przykazań: "Ja jestem Pan"."
KKK 2105: Obowiązek oddawania Bogu prawdziwej czci odnosi się do człowieka w wymiarze indywidualnym i społecznym. [...] Obowiązkiem społecznym chrześcijan jest szanowanie i pobudzanie w każdym człowieku umiłowania prawdy i dobra. Wymaga on od nich, by przyczyniali się do rozpowszechniania jedynej prawdziwej religii, która istnieje w Kościele katolickim i apostolskim.
KKK 2110: Pierwsze przykazanie zabrania oddawania czci innym bogom poza Jedynym Panem, który objawił siebie swojemu ludowi. Zakazuje zabobonu i bezbożności. Zabobon to pewnego rodzaju wynaturzony przerost religijności; bezbożność jest wadą sprzeciwiającą się, przez brak, cnocie religijności.

Pomoce do modlitwy przed Najświętszym Sakramentem

Śpiew: Kłaniam się Tobie.
Jezu, jedyny i prawdziwy Boże, obecny pośród nas w tym Najświętszym Sakramencie, przyszedłeś by objawić nam swego Ojca i na nowo pouczyć nas o naszym powołaniu. W naszych spotkaniach z Tobą, które przeżywamy w Roku Wiary, chcemy Cię prosić, abyś prowadził nas dalej w głąb Twoich tajemnic. Są one ukryte również w przykazaniach, które od Ciebie otrzymaliśmy. Otwórz nasze serca i umysły na lepsze ich rozumienie i gorliwsze wprowadzanie ich w życiu. Dekalog jest naszych skarbem, drogowskazem, mądrością. Bez niego nie da się zachowywać najważniejszego przykazania, jakie nam dałeś, czyli przykazania miłości. Udzielaj nam, Jezu, swego Ducha, aby odsłaniał przed nami znaczenie każdego przykazania. Dziś w szczególny sposób wsłuchujemy się w słowo: "Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną".
Modlitwa dziękczynna
Dziękujmy naszemu Bogu, Ojcu, za to, że objawił nam siebie i uzdolnił do wyznawania wiary w Niego jako jedynego Boga wszechmogącego, Stwórcę nieba i ziemi:
Śpiew (po każdym wezwaniu): Dzięki, o Panie, składamy dzięki, o wszechmogący nasz Królu w niebie lub Wielbić Pana chcę albo inny.
  • Ojcze niebieski, Twój Syn, Jezus Chrystus, podczas kuszenia przypomniał nam o nakazie danym Izraelitom "Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz" (Mt 4,10). Dziękujemy Ci, Ojcze, za tę łaskę objawienia nam tej prawdy o Tobie jako o jedynym i prawdziwym Bogu, poza którym nie ma innego.
  • Boże, Ty nieustannie objawiałeś się nam w dziejach świata. W ostatecznych czasach objawiłeś się w swoim Synu, Jezusie Chrystusie. Dziękujemy Ci, Ojcze niebieski, za łaskę tego objawienia i dar przykazania, które o tej prawdzie nam przypomina i uczy nas je zachowywać.
  • Miłosierny Ojcze, jako pielgrzymki tej ziemi stale jesteśmy kuszeni, aby czynić sobie bożki i oddawać im pokłon. Ty dajesz nam Ducha Świętego, abyśmy mogli pokonywać te pokusy i tylko przed Tobą, wszechmogący Boże, zginali nasze kolana. Dziękujemy Ci, przedwieczny Ojcze za to że w taki sposób uzdalniasz nas do wyznawania Ciebie jako naszego jedynego Pana i głoszenia Twojego objawienia naszym bliźnim.
  • Panie Boże, Ty jesteś naszą miłością i nadzieją. Jako kochający Ojciec obdarzasz nas wszelkim dobrem i czuwasz nad nami. Dziękujemy Ci, Panie, za to że jesteś z nami aż do skończenia świata i że w swej opatrzności dajesz nam również możliwość zgłębiania co dzień na nowo Twoich słów "Ja Jestem Pan".
Chwila ciszy.
Dobry Panie stoimy przed Tobą, by dziękować Ci za pierwsze przykazanie dekalogu, w którym objawiłeś się nam jako nasz Bóg i Pan, poza którym nie ma innego. Dziękujemy Ci również za łaskę umocnienia w wierze i nasze powołanie do wyznawania Ciebie czynem słowem i myślą teraz i na wieki wieków. Amen.
Śpiew: Jeden jest tylko Pan lub inny.

Modlitwa prośby
Z powodu grzechu staliśmy się słabi i ulegli wobec pokus Złego. Prośmy zatem najlepszego Boga, abyśmy nie ustawali w wierze w Niego, aby nikt z nas nie kłaniał się bożkom tego świata i abyśmy zawsze chętnie nieśli innym ludziom dobrą nowinę o kochającym Ojcu niebieskim, jedynym i prawdziwym Bogu.
Śpiew: O usłysz mój głos, o usłysz mój głos, przyjdź i wysłuchaj mnie lub Duchu Święty, przyjdź albo inny.
  • Panie Jezu, Ty swoim życiem i nauczaniem pokazałeś nam, jak zachowywać przykazanie, które mówi, że nie można stawiać żadnych bożków ponad jedynym Bogiem i Panem wszechświata. Dla Ciebie Ojciec niebieski zawsze był na pierwszym miejscu i tylko Jego wolę wypełniałeś. Prosimy Cię, miłosierny Jezu, pomóż nam z takim radykalizmem odrzucać wszelkie pokusy tego świata, z jakim Ty to czyniłeś.
  • Twój Kościół uczy nas, że w treści pierwszego przykazania zawarte jest wskazanie, abyśmy żyli wiarą, nadzieją i miłością. Dlatego prosimy Cię o te wielkie dary. Udziel nam daru niezachwianej i bezwarunkowej wiary, abyśmy nieugięcie trwali przy Tobie i z Tobą wypełniali wolę Ojca. Naucz nas pokładać nadzieję przede wszystkim w Ojcu, który nas umiłował odwieczną miłością i troszczy się o nas każdego dnia. Obdarz nas, Panie, cnotą miłości, abyśmy umieli kochać Ciebie, a dla Ciebie i przez Ciebie także naszych bliźnich.
  • Grzech pierworodny wystawia na próbę naszą w Ciebie i nasze zaufanie wobec Ciebie. Prosimy Cię, Panie nasz, uchroń nas przed grzechami niewiary, bałwochwalstwa i bezbożności które są świadomym i dobrowolnym odrzuceniem w Ciebie jako jedynego Boga i Pana. Błagamy Cię także o przebaczenie wszelkich grzechów przeciw pierwszemu przykazaniu już przez nas popełnionych.
Chwila ciszy.
Prosimy Cię, jedyny Boże, wysłuchaj naszych pokornych próśb i umacniaj swoje dzieci w wierze, nadziei i miłości, aby świat poznał że jesteś i kochasz nas. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.
Śpiew: Ja wiem w kogo ja wierzę lub Cały świat niech śpiewa te pieśń albo inny.




Ten artykuł pochodzi ze strony:
http://www.pawelbielsko.pl