ROK WIARY
11.10.2012 - 24.11.2013

Data 2012/11/23 22:30:00 | Temat: Rok Wiary - OTWARCIE - ODPUSTY

Pomoce do przeżycia Roku Wiary (na podstawie www.rokwiary.diecezja.pl):

Pomoce do przeżycia 8 tygodnia Roku Wiary (2-8.12.2012)!

     

Umiejętność celebracji


Myśli do medytacji, rozmowy
1. Ojciec Święty Benedykt XVI zachęcił nas, aby "bardziej celebrować wiarę w liturgii, zwłaszcza Eucharystii" (PF 9). Słowa te są dla nas programem. Jest to wymagający program. Chodzi w nim zarówno o refleksję, jak i o działanie, i to takie, o którym raczej rzadko myślimy. Mamy "bardziej celebrować wiarę w liturgii". To "bardziej" jest wezwaniem i wskazaniem kierunku. Być może dzisiaj nie dość się staramy, aby prawdziwie celebrować wiarę i troszczyć się z najwyższym zaangażowaniem o wszystkie szczegóły liturgicznych celebracji. Pytamy więc: czym jest celebracja?
2. W określeniu "celebrować coś" zawarta jest jakaś nadzwyczajność. W celebrowaniu chodzi o uroczyste przeżywanie, o świętowanie. W KKK odnajdujemy takie wyjaśnienie: "Liturgia jest "czynnością" całego Chrystusa (Christus totus). Ci, którzy obecnie ją celebrują - poprzez znaki, którymi się posługują - uczestniczą już w liturgii niebieskiej, gdzie celebracja w całej pełni jest komunią i świętem" (1136). Katechizm mówi o dwóch cechach niebieskiej celebracji. Pierwsza wyraża najwyższe doświadczenie wspólnoty. Wszyscy są doskonale zjednoczeni w tym, co czynią. Każdy jest w pełni i bardzo osobiście zaangażowany w rzeczywistość życia w Bogu, a to osobiste zaangażowanie pozostaje w pełnej harmonii z działaniem wszystkich mieszkańców nieba. Ten wzór chcemy naśladować. W przygotowaniu celebracji kolejnych sakramentów będziemy dążyć do tego, aby w to wspólne, uroczyste wyznanie wiary i płynące z serca dziękczynienie zaangażowała się cała nasza wspólnota.
3. Druga cecha niebieskiej celebracji określona jest słowem "święto". Oznacza to, że pod każdym względem jest to coś uroczystego, niezwykłego, pięknego i podniosłego. Niekoniecznie oznacza to wielką okazałość zewnętrznych działań. Ważniejsze jest to, aby zewnętrzny wygląd, dekoracja, śpiewy, modlitwy, znaki i wszelkie inne widzialne formy świętowania były prawdziwym wyrazem wiary, która działa przez miłość (por. Ga 5,6). Działająca w ten sposób wiara zawsze będzie dążyć do tego, aby ukochanej osobie na różne sposoby wyrazić, że jest ważna. W relacjach ludzkich nawet jeden uśmiech czy spojrzenie, jeden kwiatek czy delikatny ruch ręką, mogą bardzo wiele powiedzieć. Również w relacji do Boga te drobne gesty, płynące z miłości, sprawiają, że spotkanie staje się czymś wyjątkowym. Tak powinno być już w codziennej, indywidualnej modlitwie. Ona również powinna być przeżywana w taki sposób, jaki cechuje spotkanie kochających się osób. Tym bardziej wspólnotowa celebracja sakramentów, w której zgromadzony na liturgii Kościół spotyka się ze swoim Panem i Zbawicielem, każdy szczegół celebracji powinien świadczyć o tym, że sprawują ją ludzie, którzy prawdziwie wierzą i autentycznie kochają swego Boga.
4. Nasze ziemskie celebracje nie są jeszcze pełnym uczestnictwem w tym ostatecznym spełnieniu ludzkich pragnień, ale nie jesteśmy bynajmniej obdarowani tylko jakąś namiastką, czymś, czemu nie warto poświęcać więcej zaangażowania umysłu i serca, co ma angażować wszystkie talenty członków wspólnoty. Przeciwnie. Spotkanie z Bogiem, który uobecnia dla nas dzieło zbawienia, objawiając i ofiarując nam nieskończoną miłość, nie jest tym samym, co zwyczajne spotkanie ludzi. Wiara pozwala nam dotrzeć do niewidzialnej rzeczywistości, która się uobecnia pod osłoną znaków. Nasze ziemskie celebracje sakramentów mogą mieć w sobie odblask niebieskiej rzeczywistości, jednoczącej zbawionych pełnią miłości i jaśniejącej wielkością boskiej chwały. W najbliższych miesiącach będziemy się starali odnieść wspomniane wyżej dwie cechy celebracji do przeżywania kolejnych sakramentów.
5. Pierwszym, ku któremu kierujemy naszą uwagę, jest sakrament małżeństwa. Zbliżamy się bowiem do uroczystości Narodzenia Pańskiego, a zaraz po niej do święta Najświętszej Rodziny. W tym klimacie możemy sobie na nowo postawić pytanie o celebrowanie wiary w sakramencie małżeństwa. Czynimy to już dziś, choć będziemy do tego tematu wracać w następnych tygodniach. Rozważmy na modlitwie pytania: Czy małżonkowie, złączeni sakramentalnym węzłem, umieją celebrować, a więc przeżywać we wspólnocie i w sposób świąteczny, prawdziwe i rzeczywiste działanie Chrystusa w ich małżeńskim życiu? Jak często i w jaki sposób ci, którzy zaprosili Chrystusa do swego życia, wyrażają wiarę w tę obecność na sposób celebracji, a więc np. wspólnej rodzinnej modlitwy?
6. Rozpoczynając ten etap Drogi Wiary zachęcamy wszystkich, aby podjęli lekturę drugiej części Katechizmu Kościoła Katolickiego, wyjaśniającej znaczenie liturgii i sposób jej przeżywania.

MODLITWA DZIĘKCZYNNA ZA DAR SAKRAMENTÓW

W dzisiejszej refleksji, a także w modlitwie ogarniamy wszystkie sakramenty. Wspólną modlitwą niech będzie dziękczynienie za te wielkie dary, które będziemy coraz lepiej poznawać, by jeszcze bardziej przemieniały nasze życie.
  • Bądź uwielbiony, Panie, który pokonałeś śmierć i otworzyłeś nam drogę życia. Bądź uwielbiony w hojności darów, którymi obdarzasz swój Kościół. Ty zawsze jesteś z nami. Uczysz nas płakać z płaczącymi i śmiać się z tymi, którzy się śmieją. Chcesz, byśmy służyli tym, co każdy z nas otrzymał. Pozwól nam, Panie, wyśpiewać dzisiaj pieśń wdzięczności za dar sakramentów, które są owocem Twej śmierci i zmartwychwstania. Spraw, aby duch dziękczynienia zawsze pozostawał w naszych sercach i abyśmy umieli go przekazać naszym braciom. Chwila ciszy.
  • Panie Jezu! Chrzest jest pierwszym sakramentalnym spotkaniem chrześcijanina z Tobą. Jest bramą, która otwiera dla nas dom Twego Ojca. Prowadzeni przez Ducha Świętego możemy do tego domu wejść, zamieszkać w nim i otrzymać wszystkie inne skarby, które Ojciec przeznaczył dla domowników. Dziękujemy Ci, Panie, za tę łaskę i dziękujemy za to, że możemy uczestniczyć w przygotowaniu naszych braci i sióstr do dobrego przeżycia tego sakramentu. Przyjmij, Panie, nasze uwielbienie i udziel nam łaski wytrwania. Chwila ciszy.
  • Panie Jezu! Składamy Ci dzięki za wszystkie dary, jakimi nas ubogaciłeś w sakramencie bierzmowania. Dziękujemy za dar Ducha Świętego, który nas napełnił i uzdolnił do dawania świadectwa Tobie w całym życiu. Dziękujemy za powołanie nas do pełniejszej odpowiedzialności za Kościół i głoszenia Ewangelii w świecie. Pragniemy wszystkie te dary rozwijać i czynić programem naszego życia. Przyjmij, Panie, nasze uwielbienie i udziel nam łaski wytrwania. Chwila ciszy.
  • Pragniemy Ci, Panie, podziękować za sakrament pokuty. OdŹnawiasz przez ten sakrament dar chrztu. Uczysz nas przez całe życie odrzucać zło i wybierać dobro. Pomagasz nam żyć życiem dzieci Bożych i powracać do domu Ojca, ilekroć nieprzyjaciel zwiedzie nas swymi pokusami i wybierzemy drogę syna marnotrawnego. Dziękujemy Ci, Panie, że zapraszasz nas, słabych ludzi, abyśmy pomagali młodszym braciom i siostrom w dobrym przygotowaniu się do przyjęcia tego sakramentu. Dziękujemy Ci za wszystkie dary, jakich nam przez ten sakrament udzieliłeś. Przyjmij, Panie, nasze uwielbienie i udziel nam łaski wytrwania. Chwila ciszy.
  • Panie! Ty nigdy nie zapominałeś o chorych. Zawsze byłeś przy człowieku cierpiącym, niosąc mu umocnienie. Wielu chorych uzdrawiałeś swą mocą. Czynisz to także dzisiaj. Dziękujemy Ci za te dary, szczególnie zaś za dar sakramentu namaszczenia chorych. Ustanawiając taki sakrament ukazałeś chorobę jako miejsce wyjątkowego spotkania z Tobą. Bądź uwielbiony, Panie, w cierpieniu wszystkich chorych w naszej parafii. Nam zaś daj siły do posługi przepełnionej miłością wobec nich. Przyjmij, Panie, nasze uwielbienie i udziel nam łaski wytrwania. Chwila ciszy.
  • Wielbimy Cię, Panie, w tajemnicy kapłaństwa. Wierzymy, że Ty jesteś jedynym Pośrednikiem między Bogiem i ludźmi. Ty dajesz udział w swoim kapłaństwie nam, słabym ludziom, już w sakramencie chrztu i bierzmowania. Niektórych jednak powołujesz do szczególnej posługi przez sakrament święceń. Dajesz im łaskę przewodniczenia wspólnocie wiary. Przez nich sprawujesz swoje sakramenty i prowadzisz dzieło uświęcenia świata. Przyjmij, Panie, nasze uwielbienie i udziel nam łaski wytrwania. Chwila ciszy.
  • Wielbimy Cię, Panie, w łasce sakramentu małżeństwa. Jej mocą dajesz mężczyźnie i kobiecie udział w oblubieńczej miłości, która łączy Cię z Kościołem. Ludzka miłość zostaje przez Ciebie napełniona boskim pięknem. Ludzkie więzy stają się znakiem przymierza między Tobą i Ludem Bożym. Dziękujemy Ci, Panie, za to wielkie powołanie, które kierujesz do tak wielu mężczyzn i kobiet. Dziękujemy Ci za blask oblubieńczej miłości, jaki jaśnieje w Kościele przez czyste i święte życie małżonków. Przyjmij, Panie, nasze uwielbienie i udziel nam łaski wytrwania. Chwila ciszy.
  • Panie Jezu! Uczysz nas, że w Eucharystii zawieŹra się całe duchowe dobro Kościoła. Do niej prowadzą wszystkie sakraŹmenty i z niej czerpią swą moc. Wielbimy Cię w tym niezwykłym darze, w którym Ty sam jesteś obecny ze wszystkimi swoimi darami. W niej udzielasz nam swego Ducha i jednoczysz nas ze swoim Ojcem. W niej gromadzisz Kościół, którym jesteśmy. Przyjmij, Panie, nasze uwielbienie i udziel nam łaski wytrwania. Chwila ciszy.
Przyjmij, Panie Jezu, nasz śpiew uwielbienia. Wielkie rzeczy uczyniłeś dla każdego z nas w sakramentach świętych. Pomóż nam trwać w dziękczynieniu za Twe hojne dary i doprowadź do końca dzieło, które w nas rozpocząłeś. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

MODLITWA O DUCHOWĄ ODNOWĘ ŚWIATA PRZEZ SŁOWO I SAKRAMENTY

Prośmy Ducha Świętego, aby odnowił oblicze ziemi, jednocząc nas coraz bardziej z Chrystusem i Jego Kościołem, mocą słowa i łaską sakramentów świętych.

Duchu Święty, Ty odnawiasz oblicze ziemi, gdy w sakramencie chrztu oczyszczasz człowieka z grzechu pierworodnego i czynisz go dzieckiem Ojca Niebieskiego. Spraw, aby wszyscy ochrzczeni zdecydowanie odrzucali grzech i zawsze pełnili wolę swojego Ojca.
Prosimy Cię, Duchu Święty.
Duchu Święty, Ty odnawiasz oblicze ziemi, gdy w sakramencie bierzmowania napełniasz człowieka swoją boską mocą i posyłasz go, aby niósł innym ludziom dobrą nowinę o Bogu, który nas miłuje. Spraw, aby wszyscy bierzmowani byli odważnymi świadkami Chrystusa.
Prosimy Cię, Duchu Święty.
Duchu Święty, Ty odnawiasz oblicze ziemi, gdy przekonujesz świat o grzechu i prowadzisz człowieka do źródeł miłosierdzia. Spraw, aby wszyscy grzesznicy uznali swoją winę i przyjęli dar przebaczenia, ofiarowany im w sakramencie pokuty.
Prosimy Cię, Duchu Święty.
Duchu Święty, Ty odnawiasz oblicze ziemi, gdy mocą sakramentu namaszczenia chorych jednoczysz cierpiących ludzi z Chrystusem, który przez krzyż dokonuje dzieła zbawienia świata. Spraw, aby wszyscy dotknięci chorobą, otwarli się na przychodzącego do nich Zbawiciela.
Prosimy Cię, Duchu Święty.
Duchu Święty, Ty odnawiasz oblicze ziemi, gdy w sakramencie święceń jednoczysz wybranych z Chrystusem, Najwyższym Kapłanem, i przez nich obdarzasz Kościół łaską odkupienia oraz nim kierujesz. Spraw, aby wszyscy biskupi, prezbiterzy i diakoni byli gorliwymi sługami słowa oraz wiernymi szafarzami sakramentów.
Prosimy Cię, Duchu Święty.
Duchu Święty, Ty odnawiasz oblicze ziemi, gdy ludzką miłość mężczyzny i kobiety uświęcasz łaską sakramentu małżeństwa dając im udział w miłości Chrystusa i Kościoła. Spraw, aby wszyscy małżonkowie miłowali się wzajemnie i byli dobrymi sługami komunii w domowym Kościele.
Prosimy Cię, Duchu Święty.
Duchu Święty, Ty odnawiasz oblicze ziemi, gdy gromadzisz Kościół na sprawowanie i adorację Eucharystii, przez którą umacniasz jego jedność z Chrystusem w słowie, ofierze i uczcie. Spraw, aby wszyscy członkowie naszej wspólnoty parafialnej z głęboką wiarą i gorącą miłością uczestniczyli w każdą niedzielę we Mszy Świętej.
Prosimy Cię, Duchu Święty.

Bądź uwielbiony, Duchu Święty, w niezwykłym dziele odnowy oblicza ziemi, którego nieustannie dokonujesz. Otwieraj nasze serca na zbawczą obecność Chrystusa i prowadź nas do najlepszego Ojca, od którego wszystko pochodzi i do którego wszystko zmierza, któremu cześć i chwała na wieki wieków. Amen.


Ten artykuł pochodzi ze strony:
http://www.pawelbielsko.pl